Geen zoekvraag opgegeven

Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

waarop ze heen kon gaan met hèm, zonder vrees voor inmenging van anderen.

Het samenleven van man en vrouw lag voor hare verbeelding als een heerlijk landschap, bedekt door een teer blauw waas van poëzie en mystiek, waardoorheen zachte kleuren en vage vormen vermoedens wekten van het schoone, dat de binnentredende tegen zou stralen.

Het was niet overal even dicht; op sommige plaatsen was 't niet meer dan eene samenvloeiing der lijnen, op andere trok 't dicht samen als een sluier en hierachter lag het beste verborgen. Hand aan hand zouden George en zij dat landschap betreden door de poort der volkomen liefde, terwijl het blauwe waas geheel doorzichtig werd, naarmate ze voortschreden in den zonneschijn.

In Willy's oogen lag een uitdrukking van verlangend geluk, de tonen van het orgel klonken haar als lokkende muziek uit het schoone landschap.

George keek naar haar en door 't meevoelen der liefde begreep hij iets van haar stemming. Zijn voorhoofd trok zich samen in pijnlijke rimpels.

Willy merkte het op, en 't gevoel van wijding week plotseling van haar; ze lette weer op alles om haar heen, en verlangde naar het einde van de plechtigheid.

Buiten de kerk stond ze nog even te praten met eenige jonge meisjes. George kwam naar haar toe; hij deed zijn best vroolijk te kijken en opgewekt te praten, maar Willy zag dadelijk, dat hij niet was als anders,

„Komen de dames nog eens naar 't werk kijken?" vroeg hij.

„Gaan jullie mee?" vroeg Willy aan de meisjes, met wie ze praatte. Anna Overman verklaarde,

Sluiten