Geen zoekvraag opgegeven

Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

illusie niet maakt, want dan zal ze vreeselijk teleurgesteld worden."

„Dus," vroeg George, Willy strak aanziende, „geloof je niet aan den goeden invloed van de vrouw ?"

„Zeker geloof ik daar aan, maar alleen, zoolang een man het vermogen heeft behouden, werkelijk lief te hebben, en dat vermogen heeft Zenneveld al lang verloren."

„Hoe kan je 't zeggen ? Hij heeft zich juist zoo in de liefde geoefend," zei Willem lachend.

't Bloed vloog Willy naar 't gezicht, zelfs haar hals en voorhoofd kleurend.

„Spot daar toch niet mee," viel ze driftig uit; „er wordt altijd gelachen met die dingen, alsof 't iets heel grappigs was, en daarom durven zij, die er anders over denken, nooit hunne opinie zeggen, nog minder er naar handelen."

„Wat een typisch gesprek!" riep Anna lachend uit: „Willy, je bent toch origineel!»"

„Waarom? Er mag heusch wel eens over zoo iets gesproken worden!"

,,'t Was te wenschen," zei George, „dat er meer over die dingen gesproken werd door vrouwen en mannen samen, dan zouden de jongelui beter weten, hoe meisjes er over denken."

„Nu, je weet alvast Willy's oordeel."

George zweeg even, trachtte bij zichzelf uit te maken in hoe verre Willy's oordeel over Zenneveld ook op hem toepasselijk was.

„Heusch," hernam hij na een oogenblik, „het zou velen terughouden, als ze leerden, de zaak ook eens te bekijken van den kant der vrouwen."

„Maar alle meisjes denken ook niet hetzelfde," zei Willem.

Sluiten