Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

. ^schillende "ezwaren.

als 't eenmaal zoover is, de behoeften ook weer zóózeer zijn toegenomen, dat men opnieuw een vermeerdering meent te moeten afwachten, om die extra „uitgave" te kunnen dragen! Alsof men hier te doen heeft met een „uitgave", zooals elke andere! Iedereen ziet het lachwekkende in van den man uit het bekende tooneelstukje, die zich beklaagde over de dure tijden en de vele uitgaven, omdat hij voor een ton aan effecten gekocht had! Even zonderling is de redeneering van hem, die de premie voor een levensverzekering als uitgegeven geld beschouwt, dat met een soort van weelde-uitgaaf gelijk staat. Hij ziet niet in, dat hij door een levensverzekering als 't ware op afbetaling een effect koopt, dat hij aan vrouw en kinderen zal kunnen nalaten — misschien als eenige bron van inkomsten!

Daar, waar het bezwaar van het „geschikte oogenblik" geopperd wordt 'en de Agent de overtuiging bezit, dat zijn candidaat feitelijk reeds in staat is, zich te verzekeren, wijze hij dus met nadruk op het gevaar van uitstel. En dat is zeer groot! Wie waarborgt den uitsteller, dat hij niet, wanneer hij eindelijk tot de verzekering wil overgaan, een kwaal zal hebben opgedaan, die hem daartoe ongeschikt maakt? Jazelfs, wie zegt hem, dat hij vóór het tijdstip, dat hij voor de verzekering vaststelde, niet reeds overleden zal zijn? Daarbij komt dan nog het voordeel van de lagere premie, die men betaalt, wanneer men niet uitstelt. Maar genoeg hierover: wat ik hier mededeel, is zóó overbekend, dat ik mij niet vermoeien zal met het verder uit te spinnen. Toch kon ik de kwaal van het uitstel niet stilzwijgend voorbijgaan, omdat uitstel in verreweg de meeste gevallen afstel beteekent.

Wanneer ik de duizend en één bezwaren, die de Agenten te hooren krijgen, allen even uitvoerig wilde behandelen, zoude ik eveneens vreezen te wijdloopig te worden. Er zijn er onder, die niet getuigen voor het verstand van hen, die ze opperen, andere, die niet voor hun hart pleiten. Zoo worden er huisvaders aangetroffen, die zonder blikken of blozen verklaren: ,,'t Gaat mij niet aan, wat er na mijn dood met „mijne vrouw en kinderen gebeurt. Die moeten dan maar zien, hoe „ze door de wereld komen; ik heb ook wel voor den kost moeten werken!" Tegen dergelijk grof egoisme is geen kruid gewassen.

Ook zijn er menschen, die zich te arm vinden om een levensverzekering te sluiten, maar heel wat dubbeltjes uitgeven aan biertjes en bittertjes; dan weer anderen, die zich daarvoor te rijk achten, en, wanneer zij een klap in hun fortuin krijgen, innig berouw hebben, dat zij niet reeds

Sluiten