Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

ra. de» r »1» lor h«' au d4

dood6'

i

daarvoor wèl een beletsel. En dan volgt dikwijls een beschouwng over het hoog houden van dat „medische geheim" en de eer van den medischen stand, die dit eischt.

Gelooven nu deze doctoren inderdaad, dat iemand eischt, dat zij dit niet zullen doen? Alles wat hun eer en geweten hun voorschrijft, dat geheim moet blijven, blijve geheim! Maar waar van een geheim geen spoor te bekennen is, waar die geneesheer zelf de doodsoorzaak tegenover vrienden en bekenden noemt, daar is het kinderachtig zich in het waas der geheimzinnigheid te hullen, zoodra eene Levensverzekering-Maatschappij daarnaar vraagt, vooral, wanneer de overledene zelf de mededeeling daarvan wenschte.1) Juist tegenover een dergelijke instelling is elk 'wantrouwen volkomen misplaatst. Want niet alleen de Heeren medici kunnen over „beroepsgeheimen" spreken: bijna in elk beroep komen zaken voor, tegen het openbaarmaken waarvan eer en plichtsgevoel zich verzetten, en niet het minst is dit het geval in dat van den levensverzekeraar. Het geneeskundig onderzoek leert hem menige omstandigheid kennen, die hij strikt verzwijgen moet. Is er één voorbeeld bekend, dat zulk een geheim geschonden werd? Waarom zouden de Maatschappijen dan dat zoogenaamde „geheim" omtrent de doodsoorzaak verklappen? Er is hiervoor geen enkele reden denkbaar.

Maar kan er wel ooit sprake zijn van het schenden van een „geheim" bij het mededeelen van de doodsoorzaak aan eene LevensverzekeringMaatschappij ? Onder „geheim" kan hier toch wel niets anders verstaan worden dan een -omstandigheid, waarvan het bekend worden het belang van den patiënt of dat van zijne nabestaanden schaden zou. Nooit is mij een geval ter kennis gekomen, waarin die schade zou worden aangericht, zoo de doodsoorzaak aan een Levensverzekering-Maatschappij werd medegedeeld.2) Twee gevallen zijn door medici uitgedacht, niet aan de practijk ontleend! Her eerste onderstelt, dat de nabestaanden aan een would-be zelfmoordenaar geneeskundige hulp zouden onthouden, uit vrees, dat het constateeren van den zelfmoord hun de verzekerde som kosten zou! Het andere is even onwaarschijnlijk en gewrongen, en kan — de mogelijkheid ervan aangenomen! — in ieder

x) De opvatting, dat zelfs dan dc medicus zwijgen moet, kan slechts voortspruiten uit een quasi-voogdij van den medicus over zijn patiënt, die allerminst op haar plaats is.

2) Als „schade" kan men toch moeielijk kwalificeeren het verlies van een verwacht voor.deel, dat den nabestaanden door bedrog verzekerd was. Van onrechtmatige schade kan daarbij zeker geen kwestie zijnl

Sluiten