Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

„Stoafctoezicht!" Ziedaar hun zeer eenvoudige redeneering, die voor hen de waarde van een axioma heeft, en waarop al hunne beschouwingen gebaseerd zijn. Zij geeft mij de gelegenheid, onmiddellijk een kardinale fout in het licht te stellen, die in de theorie van deze Staatsaanbidders schuilt. Zij meenen n.1., dat Staatscontrole zich in de eerste plaats ten doel moet stellen, het aan zwakke, wankelende Maatschappijen onmogelijk te maken, verder zaken te doen. Dit nu is volstrekt niet hetzelfde als het waarborgen van de belangen der verzekerden. Integendeel, in verreweg de meeste gevallen zal het dien verzekerden juist groot nadeel berokkenen.

Dit moge, oppervlakkig beschouwd, vreemd schijnen, toch is het zeer gemakkelijk aan te toonen. Ik gebruik daartoe een aanhaling uit de zooeven reeds vermelde Memorie der 16 Fransche Maatschappijen tegen Staatstoezicht:

„Stellen wij ons voor een Maatschappij, die door een samenloop van „ongelukkige omstandigheden zóóver gekomen is, dat een liquidatie „niet tot de onmogelijkheden behoort, hoewel haar toestand toch nog „goed genoeg is, om de hoop te koesteren, dat zij er bovenop zal komen. „Wat zal de Regeering onder deze omstandigheden doen? Zal zij het „publiek waarschuwen ? Zoo zij dat doet, zal die van hooger hand komende, „ernstige waarschuwing onvermijdelijk en onmiddellijk de crisis in het „leven roepen, die zij had willen voorkomen.

„Zal de Regeering dan zwijgen? Hoe bittere verwijten zal zij dan „niet te hooren krijgen van hen, die, vertrouwende op de waakzaamheid van den Staat, en ervan overtuigd, dat zij daarom zelf niet be„Iwejden te waken, plotseling door een gevoelig verlies getroffen worden, „zonder ook maar gewaarschuwd te zijn! Men ziet het: Voor de Re„geering is het even gevaarlijk, te spreken als te zwijgen, en wij kunnen „niet begrijpen, waarom zij er niet op bedacht is, zich aan een dergelijke, „zware verantwoordelijkheid te onttrekken."

Deze aanhaling vereischt slechts weinig toelichting; zij is op zich zelve duidelijk genoeg. De keuze voor den Staat is inderdaad moeilijk, maar toch zal hij m. i. ten slotte tot spreken moeten besluiten; daarmede te wachten, totdat een Maatschappij insolvent is, zoude hem- terecht als plichtsverzuim aangerekend worden. Die waarschuwing nu zal onvermijdelijk een paniek verwekken, en de reeds verzekerden ertoe brengen, „en masse" afkoop hunner verzekeringen te verlangen, maar zal bovendien het toetreden van nieuwe verzekerden tegenhouden. En daardoor wordt de ondergang der Maatschappij niet meer af te wenden. Toch had zij

Sluiten