Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

en daarom moet de Directie zich het' recht voorbehouden, zelfs dan tot uitbetaling over te gaan.

Men houde in het oog, dat het eenige doel van deze beperking is, de Maatschappij te beschermen tegen mogelijke bedriegerijen, die het wegvallen daarvan niet alleen toelaten, maar zelfs uitlokken zou. Zoo er echter een ander middel te vinden was, dat die bedriegerijen kon voorkómen (zulk een middel is nog niet uitgevonden!), dan zou ook die nog bestaande beperking zonder bezwaar kunnen worden opgeheven. Want in de omstandigheid, dat, ingeval van zelfmoord, de Maatschappij tot uitbetalen gehouden is, even goed als bij elk ander sterfgeval, ligt op zichzelf niets onbillijks. Integendeel, het omgekeerde zou, als algemeene regel, grof onbillijk zijn tegenover den begunstigde.

Omtrent die billijkheid of onbillijkheid dien ik thans nog iets uitvoeriger te zijn. Niet elke zelfmoord moet uit hetzelfde oogpunt beschouwd worden, en in de meeste gevallen bestaat een geprononceerd onderscheid tusschen zoogenaamden vrijwilligen of toerekenbaren en onvrijwilligen of ontoerekenbar en zelfmoord. Vrijwillig is de zelfmoord, wanneer de persoon, die hem pleegt, daartoe overgaat ingevolge een met zijn vrijen wil gevormd besluit, onvrijwillig, wanneer hij geschiedt ten gevolge van een besluit, gevormd onder den invloed van een aanhoudenden of momenteelen abnormalen toestand der geestvermogens. Gevallen van onvrijwilligen zelfmoord zijn niet zeldzaam: de zieke, die zich in een vlaag van ijlende koorts uit het venster stort, de krankzinnige, die zich in een toestand van melancholie het leven beneemt, jazelfs de versmade minnaar, die zich zijn teleurstelling zóózeer aantrekt, dat hij in wanhoop zelfmoord begaat, — zij allen verkeeren in - een door lichamelijk of zedelijk lijden veroorzaakten abnormalen geestestoestand, die aan hun zelfmoord een onvrijwillig karakter geeft. Bij die allen bestaat een toestand van psychisch lijden, en er is geen enkele reden, om aan te nemen, dat een Levensverzekering-Maatschappij wèl aansprakelijk zoude zijn voor den dood tengevolge van een lichamelijke ziekte, en niet voor dien tengevolge van een zielsziekte.

Maar niet elke zelfmoord is het gevolg eener zielsziekte; er zijn er, waartoe het voornemen in een volkomen normaal brein rijpt, en die gepleegd worden in koelen bloede, d.w.z. terwijl de zelfmoordenaar zich volkomen rekenschap geeft van de daad, die hij begaan wil, en van de oorzaken, die hem daartoe drijven. Vele medici ontkennen, dat zelfmoord ooit iets anders zijn kan dan het uitvloeisel van een psychische

Vrijwillige en onvrij willige zelfmoord.

Sluiten