Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

schuwen, dat zij in hunne eischen niet overdreven moeten zijn, en in het oog behooren te houden, dat elke Directie aan zekere grenzen gebonden is, die zij niet overschrijden kan, wil zij niet met verlies werken. Dikwijls komt het voor, dat een Agent, die reeds sinds langen tijd voor een Maatschappij tegen een behoorlijke provisie werkt en flink produceert, zich door schitterende conditiën bewegen laat voor een andere Maatschappij op te treden. Heel vaak zal hij groot gelijk daaraan hebben, en de verandering een blijvende verbetering voor hem zijn. Maar soms komt hij bedrogen uit, en keert hij later berouwvol terug naar zijn vroegere Maatschappij, rijker aan ervaring, maar armer aan aardsche goederen!

Zoo aan een Agent een bizonder goed betaalde agentuur wordt aangeboden, beginne hij derhalve met zichzelven af te vragen, of de geboden conditiën misschien niet van dien aard zijn, dat zij met het solide beheer eener Maatschappij niet vereenigbaar zijn. Hij oordeele in deze niet lichtvaardig, raadplege desnoods met deskundigen, en late ook zijn eigen gezond verstand een woordje meêspreken. Is het resultaat een bevestigend antwoord op de vraag, die hij zichzelven stelde, dan wijze hij als een man het aanbod van de hand. Want hoe wil hij het publiek aanraden, zich te verzekeren bij een Maatschappij, van welke hij zelf de overtuiging koestert, dat zij de toekomst aan het heden ten offer brengt? Een consciëntieus man leent zich daartoe niet! Indien hij echter tot de slotsom komt, dat bij een flinken arbeid zijnerzijds, ook de Maatschappij de hooge, voor hem gemaakte kosten goed maken kan, welnu, hij accepteere. Maar ook alleen dan, wanneer hij in zich de roeping en de kracht gevoelt, met énergie en beleid en dus met succes te werken. Hij keere terdege tot zichzelven in, en stelle zich de vraag: kan ik doen, wat van mij verwacht wordt? Schitterende conditiën maken schitterende resultaten noodzakelijk en zelfs de meest roekelooze Directie kan geen ruim betaalden Agent lang handhaven, als er geen flinke resultaten komen. Een voorzichtige Directie kan dat nimmer, wanneer het succes niet in verhouding staat tót de belooning. Na korteren of langeren tijd moet dan ontslag volgen. „Da steht er dann, der arme Tor", en hij gaat het gilde vermeerderen der berouwvolle zondaren, waarvan zooeven sprake was. Hij wendt zich tot zijn vroegere Maatschappij en ... vindt misschien zijn plaats bezet!

In zulke gevallen overwege men het vóór en tegen kalm en vooral onbevooroordeeld. Wie zich door schitterende vooruitzichten

Sluiten