Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

zag, hoe meer het werd een zacht-trillende nevel, waarin alles vervaagde, als achter een transparant... Vóór haar zat Josien en keek. Wit-blond, in een evengolving, hing heur haar laag neêr op haar rose jurk, en Annie, zich een weinig naar voren buigend, rook er den geur van, die was als een licht parfum ... De violen kweelden, en er was niets meer dan dat blonde haar... Josine, darling, je haar is'net zilver, net zilveren golfjes waar de maan op schijnt. En den geur heeft het van hooi die van ver door den wind wordt aangedragen...

Nóg verder voorover boog zij zich, en ze voelde nu hoe op haar ademhaling telkens een paar zilverdraden van Josine's haar, haar tusschen de lippen streelden. Toen vloog opeens een helsche gedachte door haar heen: als ze haar lippen nu sloot en haar tanden opeen klemde... en rukte 11... Josine zag zij opvliegen, met een gil... de menschen verschrikt elkaar aanblikken... terwijl de muziek plotseling zweeg ... Ben ik gek ?... dacht zij. Met een snelle beweging zette zij zich weêr achteruit op haar stoel, zoodat Josine even omzag. En het verdere deel der eerste acte trachtte ze haar aandacht te bepalen bij de behandeling op 't tooneel, wat haar werkelijk nu ook gelukte.

Het was pauzè. In de stalles, het parterre braken de rijen los; heeren, zwart-en-wit, schoven omzichtig door de nauwe paadjes langs de zitten blijvenden heen; de dames staken de hoofden te zamen, begonnen gesprekken achter hare waaiers, of fixeerden, schijnbaar onverschillig, de gestalten in de loges of het balcon. De zaal lag nu weêr in 't volle licht, met de wisselende watering op de zijde der toiletten, de rozige glanzing op het naakt van halzen en schouders, de wijn-roode gloeiing van het trijp en fluweel der zitplaatsen en balustrades.

Josine zat in druk gesprek met mevrouw Hada, wendde zich af en toe ook even om naar Annie, wie ze al een paar maal hare plaats geboden had.

—. Zeg Ans, wat zeg je toch wel van zóón opera... verschrikkelijk modern hè, die muziek... maar ze spelen prachtig... en zeg, de componist moet maar een gewoon onderwijzertje zijn... ergens in Parijs ... Maar ik voor mij zie toch liever Faust of Carmen of zoo iets. Kijk, daar heb je je broer, daar aan den overkant, met...

Josine brak af, met een kleur, terwijl ze haastig in een andere richting keek, nog even, thans schijnbaar onverschil-

Sluiten