Geen zoekvraag opgegeven

Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

— 't Is voor hartkloppingen nog te vroeg, Ans, lachte Jan Broeckaerts, die juist langs haar heenging, de oranjerie uit naar de baan. Plagend zag hij naar haar om.

Engerd... nepten hem Annie's gedachten om de ooren; ze voelde het bloed naar haar wangen stijgen; wat moest die Ter Kraane wel denken !...

Maar hij scheen niet gehoord te hebben. — Ik ben eens midden in Londen door een juffrouw aangesproken, vertelde hij. „Meheir, ken u me hier ook tericht waaise. 'k Bln hier vreemp"... En toch, wil u wel gelooven, juffrouw Hada, dat ik haar haast om den hals had kunnen vallen? Ja, op zulke oogenblikken voelt men, dat volkseenheid méér is dan een klank alleen, zooals de cosmopolieten zoo graag beweren.

— Wat zitten jullie, daar toch zwaar te boomen ... kwam Emilie Fockens haar neusje er tusschen steken. Emilie had al telkens van uit den anderen hoek der oranjerie, hun kant uit gekeken, had Annie opgemerkt., Zou zij verliefd op hem zijn? Annie vond hem veel meer een man voor Jet dan voor die Emilie, die haar een koket nest scheen.

— De beurt is nu aan de dames Hada en Broeckaerts en de heeren Ter Kraane en Greveling. Twee rechtsgeleerden tegen elkaar; dames en heeren let op; "Uit wordt een juridisch steekspel! riep Jan aan den ingang der oranjerie.

— We zullen er aan moeten gelooven en we zaten hier juist zoo goed, vindt u niet? lachte meneer Ter Kraane.

— Heerlijk... zoo koel! lachte 'Annie terug. — En 't gesprek werd juist zoo interessant!

— Dat zetten we nog wel eens voort, hoop ik. U blijft zeker nog een tijdje hier?

— O, den heelen zomer nog, gelukkig; en u?...

— Nog maar enkele dagen, helaas; dan jagen de Broeckaerts' mij weg voor weêr andere logés 1

Dan moet u het er maar eens van nemen en in een

pension gaan, vind ik, zei Annie. — De menschen blijven altijd allemaal veel te kort; men maakt nooit met iemand goed kennis; ik houd niets van die „ships that pass in the night". Dat maakt mij altijd treurig...

Maar de stem van Jan klonk bevelend. — Kom menschen, niet teuten. Ter Kraane, wil jij even tossen, bitte... Jan scheen de regeling van 't spel op zich genomen te hebben en fungeerde als scorer. Ter Kraane gooide zijn racket: „smooth". Ook Annie wierp smooth; zij speelde met hem samen tegen Jet en dien langen Greveling. Jet en haar partner waren geduchte spelers, wist Annie wel. Greveling speelde

Sluiten