Geen zoekvraag opgegeven

Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

ik 't u eens voorlezen? Als 't u niet bevalt dan roept u maar „stop 1"

— Verbeeld-je 1 lachte zij. — Maar ik wil het heel graag hooren, meneer Ter Kraane .. .

Toen las hij Verlaine's /

CHANSON D'AUTOMNE.

Les sanglots longs Des violons De 1'automne Blessent mon coeur D'une langueur Monotone.

Tout suffocant Et blême, quand Sonne 1'heure, Je me souviens Des jours anciens Et je pleure.

Et je m'en vais Au vent mauvais Qui m'emporte De ?a, de la, Pareil a la Feuille morte...

Hij las het goed; hij hoorde ontroering beven in zijn stem, die nu trillend verstierf in de stilte.

Annie staarde omhoog naar de boomen-kruinen, roerloos, als zwarte knipsels tegen de lucht. Haar vingers speelden met een dor takje, dat ze in vele kleine stukjes brak; de droge knapjes vielen in de wijde stilte, als steentjes in een diepen put. In haar na zongen nog de klankvolle verzen, somber-weemoedig — en 't was haar of zij, die gedichten altijd een crime gevonden had, voor het eerst iets van hun bekoring gevoelde.

Toch maakte zij zich gauw uit de betoovering los: ze moest toch iets zeggen. En: — Dank u wel, het was prachtig. En wat leest u mooi... kwam van haar lippen, terwijl zij in Ferdinand Huyck begon te bladeren. Ze zag niet, hoe hij even, als teleurgesteld, de wenkbrauwen fronste, om de banaliteit van haar bedankje. Hij keek op zijn horloge en stond op; sloeg de naalden van zijn pantalon.

— Ik moet weg, zeide hij: — het is bij half een; ik mag

Sluiten