Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

Hoe vreemd dacht Annie... dat dat nu mijn schoonvader Is die daar spreekt, en dat dit nu mijn zwager en zusters zijn... en dit mijn kamers, mijn eigen huis.. ; dat ik hier de eerstvolgende jaren zal wonen... Was zij gelukkig? Ze wist het niet: het was alles zoo vreemd, ze kon j ' 8 ,ts verlangen onderscheidde zij duidelijk in de roezing harer gewaarwordingen: het verlangen dat

.'SSSt Cn nU weg zouden flaan' haar alleen zouden laten met Willy . ..

nB\j5Snde,?k ?°k Wèfen ze weg ~ m zii mct hun beiden. Up Willem s dringend verzoek hadden ze allen samen gesoupeerd, - doch nu was hun rijtuig vertrokken en laaen de kamers vreemd-stil ineens, in dat felle electrische licht, na al die drukke stemmen. Annie was op een sofa neergezonken; ze was moê. Willem, zorgzaam, knipte een stuk of wat overdadige lampjes uit, waardoor wat weldoende schemer ontstond, en knielde toen bij haar neêr. greep haar handen. - Lieveling, ben je gelukkig dat we nu eindelijk alleen zijn... in ons eigen huis ? ...

Zl[ a"'woordde niet, doch aan 't drukje van haar vingers merkte hij dat ze verstaan had. Zij lag heel bleek, met gesloten oogen ; aan haar slapen, onder 't blonde haar. op de gesloten oogleden ook, krinkelden heel fijne aartjes licht blauw; haar smalle neus met de teêre vleugeltjes scheen transparant; de kleine kin.rondde zich met een albasten glanzing. en de lippen, meestal rood maar nu bloedeloos en droog, lagen een weinig geopend en heten de lichte suizing van haar adem door. - Een kind leek zij nog. zooals ze daar lag in haar beige japonnetje, dat nauw sloot om hare tengere gestalte, en... m'n hemel, ze wès dan toch ook eigenlijk nog met veel meer dan een kind...

Iets van wroeging voelde hij over de kortheid van hun engagement, niet langer dan een half jaar...; want al was het Annie zelve voornamelijk geweest die hun huwelijk zóó spoedig had doorgedreven - als hij verstandig met haar had gesproken, haar gevraagd nog wat te wachten, dan zou ze zeker naar hem geluisterd hebben. Hij, hij had ver-

aZ* nnaar Cen h°me' e,n ook <°' ^ was niet zoo egoïst in dit alles geweest als het schijnen mocht!) gewenscht haar aan den invloed van t ouderlijk huis te onttrekken. Mevrouw Hada was geen vrouw die hem aanstond; hij wist. dat wat er in Den Haag van haar gefluisterd werd. iets meer was dan louter praatjes. Ook haar vader was een zonderling

Sluiten