Geen zoekvraag opgegeven

Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

opengeslagen serreramen zat te knippen en te naaien: pakjes voor haar jongens naar de modelletjes uit Weldon, kon zij vaak een kwartier lang bij het wiegje staan en allerlei spelletjes doen met het kindje. Het schroefde zijn garnalige vingertjes om haar uitgestoken wijsvinger heen en bracht dien onder allerhande koerende geluidjes naar het mondje. Als Annie kiekeboe speelde met het wiegekleed dan trok het gezichtje vol plooitjes en schaterde de kleine baas, zijn grappig tandenloos mondje wijd open gesperd, dat ze 't rozige tongetje zag klepelen. Soms, als zij kwam en om het hoekje keek, lag hij te slapen, zijn mollige armpjes in de hoogte op het witte kussentje langs het ronde hoofdje, waarin het nauw ademend mondje was als een opengebarsten rozeknop. Dan boog zij zich diéper in het wiegje neêr en genoot van den lauwen geur binnen de gordijntjes, dien geur van lavendel en krusemunt, dien echten baby-geur, welke haar dronken van teerheid maakte.

— Zooals jij met dat kind bent... zei Jo eens lachend, terwijl er toch om haar lippen iets trok waarin Annie de afkeuring, die komen ging, voorvoelde. — Het wordt heusch iets ziekelijks, Ans, waar je voor moet oppassen...

— Ach kom, had Annie onwillig geschouderschokt. — Jullie altijd met je dit niet en dat niet passend. Ik vraag naar al die dingen niet: ik leef spontaan, zie je...

Schertsend had zij zich naar Jo toegewend, trotsch zich oprichtend, het hoofd, onder den grooten hoed dien zij nog niet had afgezet, een weinig achterover.

— Erg gevaarlijk vind ik... dat „spontane leven", zei Jo droog, terwijl zij kalm wat gele zij op een klosje wond en daarbij den tuin in zag.

Zij houdt niet van me... dacht Annie; — het minst van alle Ter Kraanes houdt Jo van me, en 't is toch of Jo het best me begrijpt. Zou ze juist daarom niet van me houden, niet met Willy's keus zijn ingenomen? — Maar lieve hemel, waarover zat ze te piekeren; wie niet van haar houden wilde die het het doodeenvoudig; m'en fiche, ze zou zich heusch niet opdringen.

Een paar dagen was zij toen niet in de van Speykstraat geweest — tot Jo haar vriendelijk vroeg toch weêr te komen, verzekerend dat ze 't heusch zoo gezellig vond en baby heele middagen schreeuwde om tante Ans.

Ook boven, op de kinderkamer, kwam Annie vaak. Daar vond ze Henkie bij juffrouw Lina. Juffrouw Lina was een lang, mager mensch in een blauw-linnen japon, als een

Sluiten