Geen zoekvraag opgegeven

Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

— Nu, ik waarschuw je alleen maar; dat kan toch nooit kwaad... en je bent mijn zusje, is het niet? p

— En jij bent mijn beste, beste, beste Rob, hoor Onstuimig sloeg Annie haar armen om zijn hals.

Even later liep zij op straat; *t sloeg half zes. Willy zou denkelijk al naar huis zijn, maar ze kon toch nog even naar de Anna Paulowna loopen; misschien kwam ze hem wel tegen.

Vlak bij het huis met het zwartglazen bord naast de deur waarop in gouden letters: Ter Kraane en de Vreese, Advocaten en Procureurs... zag zij hem aankomen. Al van verre wuifde hij met zijn stok. Wat stond dat grijze pak en die panama hem uitstekend, dacht Annie. Wat een hevelina was hij toch ... "

Onder het goud doorspikkeld boomengroen van den Scheveningschen weg en de Javastraat hepen zij samen naar huis. Willy was wat afgetrokken; sprak niet veel. Hij had een heel gecompliceerd echtscheidingsproces met poging tot vergiftiging, erg akelig. Zij ging zéker luisteren als hij pleiten moest, o vast. Éénmaal had ze hem pas gehoord en dat was in een vervelend zaakje geweest; maar dit... dit was dol-interessant 1...

— Zeg mannie, gaan we nu vanavond in Baedeker studeeren ?

«— Ja... jawel, dat is goed ...

— Ik sprak er vanmiddag nog even met de van Wehls over — daar ben ik geweest — en die raadden ook aan om met Dusseldorf te beginnen, met het oog op de tentoonstelling.

— Zoo... nu... ja... we zullen eens zien; vanavond hè? Zwijgend hepen zij voort. Annie dacht aan den jongen

officier, aan 't gekriebel van zijn snorpunten; 't was haar eensklaps of ze zijn adem weêr voelde, doorzoeld van vagen dgarettengeur. — Was het slecht van haar geweest, dat ze een oogenblik zoo dicht naast hem was blijven staan; zich niet eerder had teruggetrokken? Ach kom. niet meer aan denken nu, c etait passé ...

En zij begon weêr tegen Willy over de reis.

V

De zuster had de gordijnen dicht geschoven en zorgvuldig

Sluiten