Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

langde niets naar haar kleinkind; haar eigen moedertje zou zeker heel anders gesproken hebben...

Weêr krampte Annie hare handen in de lakens; was het of de dingen in de kamer wegduizelden. De weeën moesten steeds spoediger op elkaar gaan volgen... had de dokter straks gezegd. - O, ze werd zoo bang ineens voor wat komen ging: t was zoo iets vreemds en geheimzinnigs, als een zwarte duisternis... Was Willy nu maar bij haar, om haar hand vast te houden. Zou ze Martha al met een boodschap naar kantoor zenden? Maar ze dorst niet, ze schaamde zich voor de meiden, dat die weten zouden

Toch zeide zij, na eenige minuten: — Zuster...

De zuster legde 't naaiwerk op de tafel; kwam geruischloos naar t bed.

— Kan ik u helpen, mevrouw?

— Zuster... zou het nog geen tijd zijn ... om meneer . Zij wrong zich. onder de dekens; steunde zacht, met ae-

sloten oogen. 0

— Hè! hoe heerlijk... dat het over is. glimlachte ze toen naar de pleegzuster op. - Ik woü vragen of u 't nog geen tijd vindt om mijn man... Hij heeft het druk... maar ik woü zoo graag zijn hand... Zou u even het meisje willen sturen naar de Anna Paulownastraat?...

— Zeker mevrouw, boog de zuster het hoofd. — Meneer heeft vanmorgen gevraagd dat we hem vooral niet te laat zouden roepen, en ik geloof... Om de hoeveel tijd voelt u de... die pijnen nu ?...

— O, ik weet het heusch niet. zuster, lachte Annie. — Up t oogenblik voel ik niets; zou ik zóo wel op willen staan om te gaan schaatsen rijden (heeft het ook vannacht weer zoo gevroren?). Maar dan, als die pijnen weêr komen, dan word ik ...

Weêr brak zij af en sloot de oogen.

— Dan word ik bang... Denkt u dat ik er goed doorheen zal komen, zuster?...

— O natuurlijk mevrouw; u bent zoo gezond, en 't gaat alles prachtig vindt dokter. U moet het zich vooral niet te erg voorstellen: 't valt altijd meê; denk u eens: honderde vrouwen maken hetzelfde door... Maar nu ga ik u even alleen laten en het meisje zenden... dan zal meneer wel zoo komen, en ook den dokter verwacht ik weêr gauw...

Dien geheelen middag lag Annie met Wllly's hand in de hare. Hij lag voor het bed geknield, zijn oogen onafgewend

Sluiten