Geen zoekvraag opgegeven

Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

Fré; maakte die liefde oud? Liefde, liefde... maar 't was immers geen liefde. Liefde was wat zij voor Willy voelde soms — de oogenblikken dat hij haar niet onverschillig was. Haar kind had zij lief; dat andere, voor Fré, dat was hartstocht...

Zij lag stil te kijken naar de zonnestreepjes voor de ramen... en zij dacht wat het zijn zou als alles een droom bleek... dat met Fré... die woeste, wilde passie, die haar oud maakte...; hoe het zijn zou als zij nu... ontwaakte... op De Groote Brink... in haar meisjeskamer daar, zoo als zij zoo dikwijls vroeger was wakker geworden wanneer zij bij grootmoeder logeerde... Als het alles een droom was — ook dat andere ... dat andere...

Onrustig woelde "zij in haar grooten stoel; sprong op en ging rond loopen door de kamer, met haar nerveuze vingersalles aanrakend — de doffe, harde meubels, die stug weerstand boden. Toen zette zij zich weêr neêr, streek met haar hand over 't voorhoofd, als wilde ze daar wegstrijken de gedachte, de schrikkelijke gedachte...het weten dat papa, haar vader... een vrouw had ongelukkig gemaakt... en dat papa... in Parijs... bah 1 bah I zij wilde niet, wilde er niet aan denken ...

Zij sleurde hare gedachten weg van dat punt, dat vreeslijke; trachtte weêr te luisteren naar het tik-tik... tik-tik — dat de stilte opwond. Zij lag heel stil, en het was of, langzamerhand, zij te zweven begon door allerlei kamers en langs allerlei menschen, wier stemmen zij hoorde praten, wier bewegingen zij zag: stemmen, bewegingen van lang, lang geleden... Zij zweefde... en opeens lag zij stil in een manecel op een blanke baar, veel nonnetjes met kaarsen geknield om haar heen. Toen werd ze weêr opgenomen, zweefde verder... door Haagsche straten nu; daar zag ze zich zelf en mama in een ar, zij als jong meisje, mama met haar bonten kraag hoog-op. De bellen zongen tjieng-tjiengtjieng in de heldere vrieslucht... En dan ineens was het een avond van lang, lang geleden: een winteravond thuis. Zij zag zich de trap opgaan met een kop thee, voor papa, die zat op zijn studeerkamer. Ze was wat verlegen, als deed ze iets dat eigenlijk niet mocht: alleen juf mocht vader in den regel thee brengen. „Miss Norton is de eenige hier in huis die mij niet nerveus maakt..." zei papa altijd. Zij klopte en hoorde flauw papa's roepen: „entrez 1" (Hij sprak graag Fransch). De groote kamer lag in 't donker; aan 't einde, van uit de aangebouwde serre, scheen het licht van een lamp met

Sluiten