Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

doen, indien zij opstaan en door middel hunner vak-

vereeniging zeggen: wij staan op ons recht."

Heeft niet de exminister Posthuma erkend, dat de staking der Rotterdamsche havenarbeiders in den zomer van-1917 hem was „overvallen" en hij daarom zijn medewerking verleend had aan het tot stand brengen van een betere havenreserve?

En heeft de leider van den Sociaal-democratischen Transportarbeidersbond, de heer Heykoop, bij het beëndigen van deze staking in het Vereenigingsgebouw niet een verklaring afgelegd, geheel in de lijn van de directe actie? Deze zeide o. m.:

„De besturen wilden de regeering schaakmat

zetten, door juist de verwerking van dje artikelen

stop te zetten, welke thans zoo broodnoodig zijn voor

ons völk en ook voor de Belgen.

Spreker was overtuigd, dat deze twee dagen van

staking meer hebben uitgeweikt dan twee /aar van

onderhandeling."

Zoo worden de propagandisten van de onafhankelijke vakbeweging in het gelijk gesteld en geven de leiders der moderne vakbeweging toe, dat zij al de jaren zich vergist hebben.

Dat is óók gebleken tijdens den duur van den geheelen oorlog.

De eischen van de onafhankelijke vakbeweging, die ook de eischen waren van het Landelijk RevolutionairSocialistisch Comité tegen den Oorlog en zijn gevolgen, werden door het Nederlandsch Verbond van Vakvereenigingen en de S. D. A. P. tot in het oneindige bestreden en voorgesteld als onuitvoerbaar. Van deze eischen waren de voornaamste:

„Uitvoerverbod van alle voor ons land benoodigde levensmiddelen;

inbeslagname van alle levensmiddelen, ook bij particulieren;

algemeene rantsoeneering, zoodat de rijken niet meer kunnen koopen dan de armen;

vaststelling van een maximumprijs voor levensmiddelen, kleeding, schoeisel, etc."

Sluiten