Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

gemak in die vergadering dan in een vergadering met de vertegenwoordigers der revolutionaire arbeidersbeweging, die ze botweg hebben afgewezen toen er gevraagd werd om samenwerking voor de arbeidersbelangen, welke toen al leelijk in den druk kwamen.

„Men achtte samenwerking niet noodig".

aldus luidde het plompe antwoord dat aan de Samenwerkende Arbeidersvereenigingen, waartoe ook de onafhankelijke vakbeweging behoorde, werd toegezonden.

Alweer, toen het te laat was, toen het Nederlandsche proletariaat tot de diepste ellende was gebracht, uitgeschud door gewetenlooze schacheraars en ronselaars van het slag als die, welke in de vergadering met de koningin aanwezig waren, toen het spook van den honger overal, behalve in de paleizen der bourgeoisie, . was binnengedrongen, toen vrouwen en vooral jonge kinderen bij honderden door ondervoeding een te vroegen dood stierven, toen begonnen de leiders van de Sociaal-democratischmoderne vakbeweging in te zien, dat samenwerking met de onderdrukkers en uitbuiters van het proletariaat niet meer ging. Dat zij dat,eerst toen bemerktenI

Op 15 September van het vorig jaar hadden S.D.A.P., N.V.V. en arbeiderscoöperaties meetings georganiseerd voor een betere levensmiddelenvoorziening. De Miranda, een van de leiders der moderne vakbeweging, voorzitter van den Amsterdamschen Bestuurdersbond, welk lichaam de actie, door de onaihankelijke vakbeweging gevoerd voor meer eten en kleeding voor het volk, op de laakbaarste wijze bespotte en afmaakte, sprak op een vergadering voor dat doel te Alkmaar en zeide:

„dat er een algemeen arbeiderscongres moest komen om den noodtoestand te bespreken."

Dat had De Miranda op zijn minst genomen vier jaar vroeger moeten inzien. Maar toen was het schimpen op de syndicalisten, die het proletariaat tot krachtigen strijd opwekten. •

Ook het bestuur van het N.V.V. begon in te zien,

Sluiten