Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

borst... Nu zakte ze thoope, gelijk een klein, nietig pakje, in Menschaert's handen. Ze was opeens schijnbaar als een pluimpje zoo licht.

Nog sprak ik, de schoon-versierde pijp uitreikend naar heur :

— « Zie, moedertje, hier is zijne pijp. Ik heb ze uit zijn zak genomen, opdat gij ze bewaren zoudt, als een aandenken... »

Ze keek de pijp aan. Ze vatte de pijp met beide handen... Dan was 't alsof ze insliep, zonder een traan, zonder een zuchtje, verre van ons.

Antoon Menschaert is nu een beroemd komponist geworden, wat onze vriendschap niet het minst heeft verlauwd. En daar hij nog steeds op kamers « alleen » woont en ongaarne iemand bij hem ontvangt (ik verdenk hem niet, hoor !) komt hij al dikwijls een avondje

Sluiten