Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

DE LANDMAN.

De landman delft en zwoegt en zweet

al rijzend, bukkend op en neer

zijn stoere lijf, nu gloeiend heet

de zonne laait in 't blauw.

Het zweet kraalt op zijn bruin gelaat.

Zoo schouw 'k hem daar in 't middagvuur,

een beeld van kracht. — Ei zie daar komt,

het blonde dochterke aan de hand,

zijn vrouw langs 't omgespitte land.

't Kind laat haar los en huppelt op .

zijn vader toe en roept van ver.

De boer kijkt op en werpt zijn spa

ter zijde en hurkend breidt hij uit

zijn arme' en vangt en tilt het blij.

Vergeten is de middaggloed,

de moeizame arbeid, nu hij sluit

zijn kind aan 't hart en met een hand

ruw als de aarpels, die hij poot,

het zoetelijk de wangen strijkt

en monkelend in de oogjes kijkt.

Sluiten