Geen zoekvraag opgegeven

Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

„Laat mij dan toch eerst uit... Rrrrrt birrrr.

Halloh?

Rrrrrrrr.

Halloh ?

„Welk nummer ?"

„Numero negen- vijf- zes Rrrrrrrrr Halloh ? Rrrrrrrr Birr — vijftig — Rrrrrrrrrrrrr — schelvisch sturen — Rrrrrrr,

Nu is mijn geduld ten einde. „Hier," zeg ik tot den kennis, „neem jij dat ding maar. Ik sta meteen dozijn abonnés in verbinding. Zeg nu maar dat ik geen rijtuig noodig heb. Ik neem maar een wP&sje" op de tram. En nog wat, als er vijftig schelvisschen mochten komen, ik heb ze niet besteld, hoor!"

* * *

Londen is een groote stad — nog grooter dan Amsterdam. Twee vrienden kunnen hun geheele leven daar wonen en elkander nooit ontmoeten. Dit klinkt een beetje alsof ik een burger van Kampen was, maar de lezer zal wel begrijpen wat ik bedoel, al druk ik mijzelf niet erg duidelijk uit. Gij bekommert n niet om uwe buren in de wereldstad en Uw buren bekommeren zich niet om u. Zij hebben wel wat anders te doen dan zich met uw zaken te bemoeien. „Mind your own business — Time is money", ziedaar de twee stelregels van het Londensche leven.

Als vreemdeling zal het u toeschijnen dat de Engelschen erg koel en ongezellig zijn, doch dit is slechts schijn.

Sluiten