Geen zoekvraag opgegeven

Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

Wij bemerken dat wij weder in drukker vaarwater zijn gekomen. Nu en dan versoüjnt. aan den horizon een; stoomschip en de sneeuwwitte zeilen van pleizierjachten steken scherp af tegen het blauw van golf en lucht.

Veel merkwaardigs is er op onze reis van Londen af niet gebeurd. Dat is trouwens ook nooit het geval. De vijf dagen die de boot neemt om'de'reis tot Gibraltar te doen, heeft men noodig om een beetje aan het scheepsleven te wennen en de medepassagiers te leeren kennen. Het eigenlijke intiemer verkeer onder de passagiers begint feitelijk pas, als men Brindisi verlaten heeft.

; Want wij zijn nog lang niet voltallig. Zeker wel een derde van de passagiers heeft de reis over land verkozen boven de zeereis. Gaat men van Londen per spoor naar Brindisi, dan vermijdt men ten eerste de zoo gevreesde baai van Biscaye en heeft daarenboven nog het voordeel, dat men een geheele week langer in Londen blijven kan.

Op de brug staan de officieren door hun zeekijkers naar den horizon te turen.

„Waar kijken ze naar", vraag ik den dokter, die naast mij staat.

. „We have righted the land."

Ja, men heèft de kust in zicht, maar het zal nog wel een goed half uur duren voor de passagiers er iets van kunnen zién.

Het is merkwaardig hoe scherp een zeemansoog is. Hij ziet het licht, het land of een schip, zelfs als gij,

Sluiten