Geen zoekvraag opgegeven

Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

de wapenen mee: bogen en pijlen, zwaarden en knotsen, maar tevens voedsel: spijs en drank om te misleiden. Hij neemt vleesch mee heele runderen; hij neemt brood mee — onuitputtelijke ovens; hij neemt wijn mee — duizendvoud bekranste vaten. En hij richt den voorsteven rechtstreeks naar 't eiland.

„Of ik red mijn volk, óf ik sterf." zegt hij vastbesloten.

Gorgóna noemen de zeelui 't, maar 't lijkt op een salamander. Een onstuimige salamander, heelemaal blauw, een rotsachtig, eenzaam eiland inde heldere wateren van Livórno. Daar woonden de nikkers, vier bloeddorstige en barbaarsche nikkers, booze geesten voor de menschen, de schrik van 't zeevolk. Er waren een vader, twee zoons, en een neef. Wreed was de vader, hardvochtig de zoons, een wild beest de neef. Ze hadden noch gebod, noch god. Alleen een voortreffelijk uitgerust, snelloopend schip. Daar zaten ze op en bespiedden dag en nacht de zee. En nauwelijks zagen ze een ongelukkig schip in hun buurt aan komen varen, of allemaal in de boot en er op af. Wie kon ontkomen? Wiezou 't wagen weerstand te bieden? Ze plunderden de zaak, aten de menschen op, heten de schepen zinken. Booze geesten der zee!

Vele moedige jonge mannen waren uitgegaan om hen te bestrijden; vele prinsen wilden beroemd worden door hen tedooden. Maar hoevelen ook gingen, niemand bracht 't zoover dat bij, berouw kon hebben over zijn poging, 't Ellendige

Sluiten