Geen zoekvraag opgegeven

Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

van Gligóris. Hij noemde hemnuzijnboezemvriend en prees zijn zoete druiven. Gligóris beroemde zich er op dat hij zijn vriend was, ook al was hij door hem overwonnen. —

— Meneer, mijn keel is uitgedroogd en ik heb u nog meer te vertellen, want ik zie dat u nog meer wilt hooren," zei nu kapitein Thanasis tegen me.

Er komt een derde glas, hij drinkt 't leeg in één teug en begint weer:

„Er werd iemand gezonden om de muziek uit Megalochóri te halen; zoolang die er nog niet was, bracht men zelf de vroolijkheid aan. De muziek kwam, 't zingen begon, de zakdoeken') kwamen te voorschijn, de dans slingerde zich als een snoer. Marinos nam allen mee in de rij. Na middernacht trok men er op uit voor de serenade, recht naar 't huis van Physèkis. Hij woonde toen met zijn zuster bij zijn stiefmoeder. Gligóris ging zóóver dat Lemoni zou schenken, 't Meisje stond op uit haar eersten slaap en deed haar mooiekleeren aan: 'twoord van haar broer was voor haar wet, en hij bracht ook iemand mee onder 't gezelschap op wien zij een oogje had als aanstaanden bruidegom. Lemoni komt dus in haar Zondagsche kleeren tevoorschijn en gaat rond met 't presenteerblad. Een meisje van achttien jaar, met zwarte oogen en blond haar. Allen lieten hun eigen plezier in den steek zoodra ze haar zagen. Maar wie heelemaal zijn verstand verloor, dat was Marinos Kondaras. Hij draaide en draaide steeds maar aan zijn knevel. Hij deed alsof hij niet naar haar keek, maar zijn oogen vielen steeds weer op 't meisje. Gliaóris die niets ver-

Sluiten