Geen zoekvraag opgegeven

Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

dennacht, deed voorzichtig de deur open, ging zelf 't eerst naar buiten en trok de arme Artinia, die haar vader een laatsten kus op z'n hand drukte, met zich mee. Ik keek ze na tot ze in de duisternis van den nacht verdwenen waren, steeds dieper 't ravijn in. Een hond blafte'ze een oogenblik aan en verbrak de stilte van den nacht, tot ook dat geluid verstomd was.

En toen 'k me omkeerde naar Nikólas Trypias, in de droeve leegte van 't huis, zag 'k den ongelukkigen vader met de handen gekruist over z'n borst, z'n doffe oogen gevestigd op de berookte dakbalken, en zijn stem drong diep in mijn ziel, toen hij zei, met een nooit te vergeten droefheid, die mij nog den heelen nacht deed huiveren:

„O mijn God! Was 't niet beter geweest als Gij haar ook met de anderen hadt weggenomen!..."

Sluiten