Geen zoekvraag opgegeven

Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

De man bood zijn diensten aan en vroeg of het tweetal niet een zeiltochtje wenschte te maken. Of zij dan vooral voor een volgende gelegenheid aan hem wilden denken. En hij noemde zijn naam en herhaalde dien als om hem stevig in het geheugen te griften van de bezoekers: „Lastique, Josèphin Lastique."

De baron beloofde, hem niet te zullen vergeten.

Zij wandelden naar het kasteel terug.

Toen het dragen van den grooten visch Jeanne vermoeide, nam zij den wandelstok van haar vader en stak dien door de kieuwen van den schol. Elk droeg een eind van den stok en babbelend als een paar kinderen wandelden zij met schitterende oogen en blozende kleur tegen den wind in, terwijl de vette staart van den grooten visch door het gras sleepte.

n

Voor Jeanne begon sindsdien een vrij en vroolijk leventje. Zij doodde den tijd met lezen, droomen en wandelen.

In langzaam tempo dwaalde zij langs de wegen of zij beklom de heuvels, waar een schat van bloemen bloeiden, wier sterke, bedwelmende geur haar soms naar het hoofd steeg als vurige wijn ; zij ging langs het strand, waar het ruischen der zee haar als zoete, begeerde muziek in de ooren klonk.

Een heerlijke, weelderige luiheid bekroop haar af en toe; dan strekte zij zich uit in het gras, dan droomde zij haar zoete verlangens in de kalmte van dit frissche land, dan" bleef zij uren aaneen rusten op een heuvelrug, zóó rustig, dat de kleine, wilde konijnen aan haar voeten kwamen spelen.

Van overal nam zij souvernirs mee, aardige herinneringen, die zij trouw bewaarde en die in haar leven even zoovele teederheden werden; zij werd een hartstochtelijk zwemster; zij kende geen gevaar, zij voelde zich volkomen veilig in het koele, klare, blauwe water, dat haar voortdroeg. Als ze

Sluiten