Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

hem, zijn mooie hoofd, waarvan het gelaat een bijzonder

ernstige uitdrukking vertoonde, rechtop te houden.

. Hij zag er anders uit dan gewoonlijk; had dat eigenaardig

vreemde, dat een nieuw toilet aan het meest bekende uiterlijk

verleent.

Jeanne keek hem zoo verbaasd aan, als zag ze hem nu voor het eerst; zij vond hem een volmaakt gentleman, een grand seigneur van top tot teen.

Hij boog en sprak glimlachend:

.— Wel, zijt ge gereed?"

En toen ze aarzelend vroeg: — Maar wat is er toch? antwoordde de baron:

.— Je zult het straks hooren."

De calèche reed voor, madame Adelaïde kwam uit haar kamer aan den arm van Rosalie, die zoo onder den indruk scheen van het elegante uiterlijk van vicomte de Lamare, dat „petite mère" mompelde:

— Zeg eens, vicomte, ik geloof dat u zeer in den smaak valt van ons dienstmeisje."

Hij bloosde tot achter de ooren, maar deed, alsof-hij niets had gehoord en nam den grooten bouquet op, dien hij Jeanne aanbood.

Zij was nu nog meer verbaasd.

Het viertal nam in het rijtuig plaats en Ludivine, de keukenmeid, die de barones nog even een kop bouillon kwam brengen, riep uit:

— Waarachtig mevrouw, men zou zeggen, dat het een bruiloft was!"

Te Yport verliet het gezelschap het rijtuig en bij een wandeling door het dorp kwamen de matrozen in hun schoone, pas gestreken blouses naar buiten om den baron de hand te drukken. En als gold het een processie gold, liepen zij in optocht met de wandelaars mee.

De vicomte had Jeanne zijn arm geboden; hij liep met haar vooraan.

Voor de kerk werd stilgehouden en een der koorknapen,

Sluiten