Geen zoekvraag opgegeven

Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

nuchtere menschenziel. In den rustigen salon speelden de baron en zijn vrouw kaart in den helderen lichtcirkel, die de lamp op tafel wierp. Tante Lison zat tusschen hen in en breide en het jonge paar stond bij het open venster in den maanverlichten tuin te kijken.

De linde en de plataan wierpen hun breede schaduw tover het grasveld, dat zich verderop in grijsbleeken schemer uitstrekte tot aan het donkere bosch.

De teedere bekoring, die uitging van het landschap, miste haar uitwerking niet op Jeanne en op vleienden toon vroeg zij:

— Papa, vindt u het goed, dat wij het groote gazon rondwandelen, vóór het kasteel?"

Zonder van zijn spel op te kijken, antwoordde de baron:

— Ga je gang, kinderen."

Zij gingen samen naar buiten en wandelden langzaam over de breede, witte paden tot aan het boschje op den achtergrond.

Het werd laat en nog dachten zij er niet aan naar huis terug te keeren. De barones was vermoeid en wilde zich naar haar kamer begeven.

~< Je moet de kinderen binnenroepen," sprak ze. "

Met een blik volgde de baron de beide donkere gedaanten, die, langzaam voortloopende, van den verrukkelijken avond genoten en hij antwoordde:

—■ Laat hen nog maar. Het is buiten zoo heerlijk! Lison zal wel op ze wachten, nietwaar, Lison?"

De oude juffrouw sloeg even haar onzekere, dwalende oogen op. Toen klonk het op zachten toon:

— Zeker, ik zal op ze wachten."

Papa ondersteunde de barones en samen gingen zij naar boven om zich ter ruste te begeven.

Tante Lison was alleen achtergebleven. Zij legde haar breiwerk op den arm van den fauteuil, waarin ze gezeten had en boog zich uit het open raam, waar zij in den stillen nacht keek.

Sluiten