Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

Ondanks haar verbazing had Jeanne moeite om niet te lachen bij de gedachte, dat tante Lison een aanbidder gehad zou kunnen hebben. De vicomte had zich omgedraaid om een sportenden glimlach te verbergen.

Maar de snikkende vrouw stond met een ruk op, liet haar breiwerk en kluwen liggen en snelde zonder een woord te spreken de kamer uit, langs de donkere trap naar haar eigen slaapvertrek.

De beide jonge menschen keken elkaar met een medelijdenden glimlach aan en Jeanne fluisterde:

■— Arme tante!"

— Ze schijnt vanavond een beetje getroubleerd te zijn . . . ." vond Julien.

Hij nam de kleine, blanke hand van zijn bruid in de zijne en in de stille kamer, waar zooeven de diepbedroefde vrouw had gezeten, wisselden zij den eersten kus.

Den volgenden dag waren de tranen der arme tante reeds vergeten.

De beide weken, die nog moesten verloopen, voordat het huwelijk voltrokken zou worden, namen Jeanne's tijd bijna voortdurend in beslag. Er moest nog zooveel wordenpjuitgezocht, er was telkens weer wat anders te bewonderen. Zelfs op den morgen van den gewichtigen dag werd haar geen tijd tot ernstig nadenken gelaten. Zij voelde alleen dat zij zeer ontroerd was en dat haar vingers beefden bij 't aanraken der voorwerpen om haar heen.

Eerst in de kerk, tijdens de plechtigheid, werd zij haar zenuwen weer meester.

En nu was zij dan getrouwd! Al de gebeurtenissen van den laatsten tijd waren zoo snel op elkaar gevolgd, dat ze haar een droom geleken, een mooie droom. Haar gedachten waren verward, zij voelde zich verbaasd over alles. Wat was eigenlijk veranderd sinds den vorigen dag ? Gisteravond was zij gaan slapen als jong meisje, nu was zij een getrouwde vrouw.

Nu had zij dus die grenspaal overschreden, die de toe-

Sluiten