Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

Het was een vroolijk afscheid, alleen de barones scheen een beetje zenuwachtig en een oogenblik vóórdat het rijtuig zou vertrekken, liet zij een zware, welgevulde beurs in de hand der jonge vrouw glijden.

— Dat is voor je eerste uitgaven als getrouwde vrouw," sprak ze met ontroerde stem.

Jeanne borg den schat in haar tasch, de koetsier liet de zweep knallen en de paarden zetten zich in beweging. Tegen den avond vroeg Julien haar:

— Hoeveel had je moeder wel in die beurs gestopt?" Zij had den geheelen dag niet meer aan het geld gedacht

en schudde nu den inhoud leeg in haar schoot. Een stroom goudgeld kwam te voorschijn: tweeduizend francs. Verheugd klapte zij in de handen en riep uit:

— Ik zal allerlei dwaasheden uithalen, nu ik zoo rijk ben 1" Toen borg zij het geld weer weg.

Het was snikheet en eerst na een reis van acht dagen kwamen zij in Marseille aan, vanwaar zij den volgenden dag met de „Roi-Louis", een kleine vrachtboot, die via Ajaccio naar Napels voer, naar Corsica vertrokken.

Corsica! Het geboorteland van Napoleon! Het was Jeanne, alsof zij uit de nuchtere werkelijkheid nu zou komen in een droomenland I •

Hand in hand op het dek der kleine vrachtboot staande, zagen zij langzaam de kust van Provence wegglijden.

De zee was spiegelglad en de zon wierp een gouden glans over het azuurblauwe water.

.— Herinner je je nog wel onzen tocht in het bootje van père Lastique?" vroeg zij.

Inplaats van te antwoorden, kuste hij haar in den blanken hals.

Een lang spoor van sneeuwwit schuim volgde de boot en het was alsof de slapende zeespiegel door de onophoudelijk ronddraaiende raderen uit haar rustigen sluimer was opgewekt.

Plotseling verscheen op eenige meters afstand de kop van een dolfijn boven de watervlakte.

Jeanne uitte een kreet van schrik en greep den arm van

Sluiten