Geen zoekvraag opgegeven

Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

De barones gaf in haar hart den pastoor volkomen gelijk: vurig hoopte zij, dat alles weer zou worden bijgelegd en op overredenden toon sprak zij tot haar dochter:

I— Zoo is het, nietwaar Jeannelief?"

De geestelijke nam dè hand van den jongen man en terwijl hij hem met zachten drang naar het bed geleidde, legde hij ze in_de hand der jonge vrouw. En overtuigd, dat alles weer in orde was, knipoogde hij glimlachend tegen de barones en sprak op tevreden toon:

— Ziezoo en nu is de zaak afgedaan, kinderen. Gelooft mij, het is zoo het bestel"

De beide handen, die een .oogenblik vereenigd waren geweest, lieten elkaar weer los. Julien kuste zijn schoonmoeder op het voorhoofd, draaide zich toen op zijn hielen om en nam den arm van zijn schoonvader, die het gewillig toeliet, in zijn hart overgelukkig, dat de zaak zoon gunstige wending nam. Samen verlieten de beide heeren de kamer om een sigaar te gaan rooken. De geestelijke fluisterde met perire mère en Jeanne, die uitgeput was van vermoeidheid en emotie, sluimerde in.

De pastoor uitte op zachten toon zijn meening over dergelijke gevallen en de barones knikte ten teeken van instemming voortdurend met het hoofd. En ten slotte sprak de pastoor, nog steeds fluisterend, om de patiënte niet te storen in haar sluimering:

— Dat is dus afgesproken; u geeft het meisje de hoeve Barville, dan zal ik een man voor haar zoeken, een braven, fatsoenlijken jongen. O, met een bezitting van twintigduizend francs zullen we wel een liefhebber vinden. Ik denk, dat we Tembacras du choix zullen hebben."

De barones glimlachte gelukkig en tevreden, hoewel haar wangen nog vochtig waren van tranen.

— Ja, dat is in orde, Barville is op zijn minst twintigduizend francs waard. Het goed moet op naam van het kind worden gezet. De ouders kunnen er gedurende hun leven het vruchtgebruik van trekken."

Sluiten