Geen zoekvraag opgegeven

Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

kwam, dat zij zoo onverschillig bleef voor alles, wat niet haar kind betrof. , Haar vader daarentegen barstte opnieuw in woede uit.

— Zwijg, zeg ik je!" riep hij zijn schoonzoon toe. „Aan wien de schuld, dat wij de moeder van dien bastaard moecen uithuwelijken? Wie is de vader van dat kind? En nou wil je de moeder en het kind aan hun lot overlaten?

De verontwaardiging van den baron werkte kalmeerend op Julien en op zachteren toon hervatte hij:

— Maar vijftienhonderd francs zou ruim voldoende zijn. IA) hebben immers allemaal een kind voordat ze trouwen. Of ik de vader ben dan wel een ander, wat doet het ter zake/ Door haar een van uw boerderijen te geven, die een waarde vertegenwoordigt van twintigduizend francs vertelt u meteen aan de heele wereld wat er gebeurd is. U hadt wel wat meer rekening mogen houden met onzen goeden naam en onzen flnantieelen toestand."

Hii sprak nu op ernstigen, kalmen toon als iemand, die voor zijn rechten opkomt en de baron, die verbaasd was over de logische redeneering van Julien, luisterde aandachtig. En Julien, die voelde, dat hij terrein won, ging door:

J. Gelukkig, dat nog niets bedorven is. Ik ken den jongen, die met haar wil trouwen; het is een goeie kerel en er valt wel met hem te praten. Ik neem dat op mij."

En zonder een verder antwoord af te wachten, verliet hij

de kamer. , i_, . ■ ,

De baron zuchtte: — Wat een ellendige geschiedenis is dat!" Maar Jeanne barstte in een schaterlach uit, dien vroolijken lach uit vroegere tijden.

~ Hebt u gehoord, vader, op welken toon hij sprak over die kostbare twintigduizend francs?" _

Perire mère, wie het lachen even gemakkelijk afging als het huilen, stemde in met haar dochter en terwijl haar dikke lichaam schudde, herhaalde zij: — Ja, ja, die kostbare twintig-duizend francs!" Nu kon ook de baron zijn ernst niet langer bewaren en als in de goede, oude dagen van weleer, klonk

Sluiten