Geen zoekvraag opgegeven

Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

' In zijn eigen huis scheen hij zich beter op zijn gemak te voelen. Hij was erg verheugd over het bezoek, liet houtblokken op het vuur gooien en bestelde madera met biscuits.

— En u blijft natuurlijk bij ons dineeren 1" noodde hij op jovialen toon. Jeanne, die aan haar kindje dacht, bedankte; de gastheer bleef echter aandringen en toen zij toch bleef weigeren, maakte Julien een ''beweging van ongeduld. Het kostte haar moeite, een driftbui van haar man te voorkomen en hoewel het voor haar een groote opoffering was, kleinen Paul dien dag niet meer te zullen zien, stemde zij eindelijk toe.

De middag werd allergezelligst doorgebracht. Eerst werd een bezoek gebracht aan de bronnen. Heldere waterstralen klaterden in een bassin aan den voet van een groen-bemoste rots. Een ranke boot bracht hen naar verrukkelijke plekjes onder eeuwenoude boomen. De baron zat tusschen zijn beide honden in en roeide met krachtige, gelijkmatige slagen. Jeanne liet haar hand door het water glijden en zij genoot van de koele aanraking, die zij door heel haar lichaam meende te voelen. Achterin de boot hadden Julien en .de gravin zich in warme plaids gehuld. Om hun mond speelde een glimlach van gelukkige menschen.

De avondlucht was koel. Aan den roodgetinten hemel dreven grillig gevormde wolkjes, die langzaam van vorm veranderden.

Toen het gezelschap naar huis was teruggekeerd, vlamde in den grooten salon een heerlijk vuur in den haard en de weldadige warmte maakte het vertrek dubbel gezellig. In zijn overmoedige stemming nam de graaf zijn vrouw in zijn sterke armen en terwijl hij haar van den grond tilde, drukte hij hartelijke kussen op haar beide wangen.

Glimlachend keek Jeanne naar den goedigen lobbes, die, naar zijn uiterlijk te oordeelen, een soort menscheneter moest

zijn en zij dacht:

;— Wat vergist men zich toch telkens en telkens weer in de menschen."

Toevallig viel haar blik op Julien en zij schrikte, toen zij

Sluiten