Geen zoekvraag opgegeven

Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

Weer viel haar blik op de fijnlederen dameshandschoenen en de karwatsen, die achteloos waren neergeworpen en met een snelle beweging sprong zij in het zadel om weg te Vluchten van deze plek.

In galop keerde zij naar „les Peuples" terug.

Hoe was het mogelijk, dat zij eerst nu begreep? Had zij dan nooit oogen gehad om te zien? Daarom was Julien dus zoo dikwijls, afwezig, dat was de reden van zijn beter verzorgd uiterlijk, van zijn goed humeur?

Zij herinnerde zich nu ook de zenuwachtige driftbuitjes van Gilberte, haar gelukkige stemming van den laatsten tijd en de roes van zaligheid, waarin de baron leefde.

Nu de eerste emotie voorbij was, werd zij kalmer. Zonder jaloezie, zonder haat zelfs kon zij aan haar man denken; alleen diepe minachting voor hem woonde in haar hart. Van hem verbaasde niets haar meer, maar het dubbele verraad van de gravin vervulde haar met verontwaardiging.

Iedereen was dus valsch, de wereld was vol leugen en bedrog.

Haar oogen vulden zich met tranen. Evengoed als zijn dooden beweent men zijn illusies....

Het besluit kwam bij haar op om te doen alsof zij niets had gezien, alsof zij nergens van wist. Zij wilde voortaan alleen Paul liefhebben en haar ouders. De anderen zou zij -slechts dulden!

Tegen het diner kwam Julien thuis. Hij was beminnelijk en vol kleine attenties voor zijn vrouw. Op vriendelijken toon vroeg hij:

„Komen papa en petite mère dit jaar niet?" En het blijde vooruitzicht, de beide menschen weldra I terug te zullen zien, van wie zij na haar kind het meeste I hield, deed haar bijna vergeten, tot welke ontdekking zij dien middag was gekomen, Den avond besteedde zij aan i een langen brief, waarin zij aandrong op de spoedige komst van haar ouders.

Zij antwoordden, den twintigsten Mei te zullen ver-

Sluiten