Geen zoekvraag opgegeven

Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

— Het is mijn moeder, mijn moeder. Ik wil alleen bij haar waken."

De dokter raadde:

— Geef haar haar zin; de waakster kan in de kamer hiernaast gaan."

De geestelijke en Julien dachten aan hun bed en stemden toe. Pastoor Picot knielde neer, sprak zijn gebeden uit en ging heen na eenige malen te hebben herhaald:

i— Zij was een heilige."

Hij sprak die woorden even werktuigelijk uit als het „Dominus vobiscum."

De vicomte vroeg of Jeanne niet iets zou willen gebruiken. Maar zij scheen zijn woorden niet te verstaan en verzocht hem, iemand uit te zenden om haar vader te roepen. En Julien zond een bode te paard naar Rouen.

Jeanne was als verdoofd van smart. Doodstil zat zij bij het lijk harer moeder. Het was donker geworden in de sterfkamer en vrouw Dentu zette twee brandende kaarsen op de nachttafel aan het hoofdeind van het bed.

Jeanne scheen niets te zien, niets te hooren. Zij wachtte totdat men haar alleen zou laten.

Haar man kwam weer binnen. Hij had goed gedineerd en vroeg nog eens of Jeanne ook iets wenschte te eten. Zij schudde ontkennend het hoofd, en met een martelaarsgezicht nam Julien in een hoek der kamer plaats. Op eenigen afstand van hem zat vrouw Dentu.

Af en toe klonk het zachte gesnurk der waakster, dan hoestte zij even om te kennen te geven, dat zij niet geslapen had.

Eindelijk stond Julien op. Hij boog zich over Jeanne heen en vroeg:

— Wil je nu liever alleen blijven?" Dankbaar stak zij hem een hand toe.

— Ja, ja, ik dank je."

Hij drukte een kus op haar voorhoofd en beloofde: ■— Ik zal af en toe eens naar je komen kijken."

Sluiten