Geen zoekvraag opgegeven

Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

niet uitspreken en herdoopte zichzelf in Poulet, waarom uitbundig gelachen werd.

Dien bijnaam Poulet bleef hij behouden; men noemde hem niet anders meer,

Het kind groeide voorspoedig op en een van de liefste .bezigheden van de drie opvoeders, die de baron „de drie moeders" noemde, was, zijn lengte te meten. Op het deurkozijn van den salon werd elke maand een klein schrapje gezet met het pennemes van den baron. Deze rij streepjes, die den groei van het kind aanwezen, werden door de huisgenooten de „ladder van Poulet" genoemd en zij vormden een gewichtig onderwerp van gesprek.

Een ander levend wezen vervulde een groote rol in het gezin. Het was Massacre, de hond, die eerst verblijf had gehouden in een klein schuurtje, vlak bij den stal. Daar was hij aan de ketting groot gebracht door Ludivine, totdat Paul hem op een morgen ontdekte, en hem met geweld wilde kussen. De hond en het kind waren dadelijk de beste maatjes en sinds dien dag werd de ketting losgemaakt en verhuisde Massacre van het oude schuurtje naar het kasteel. Hij werd de onafscheidelijke vriend van Paul, met wien hij over het tapijt in den salon rolde en in wiens bedje hij spoedig een plaats kreeg.

Een enkelen keer nog werd een bezoek gewisseld met de Brisevilles en de Couteliers. De maire en de dokter verschenen nog slechts bij uitzondering op het kasteel en sinds den dag, waarop de pastoor Mirza had doodgeslagen, sinds het oogenblik, waarop Jeanne had begrepen, welke rol de geestelijke had gespeeld in het drama van Julien en de gravin, had zij den drempel der kerk niet meer overschreden. Zij was vertoornd op een Godheid, die er dergelijke dienaren op nahield.

Pastoor Tolbiac had in duidelijke bewoordingen de bewoners van het kasteel in de ban gedaan. Bijna niemand bezocht meer zijn kerk en als bij langs de velden liep, waar de landbouwers aan het ploegen waren, bleef geen enkele der boeren

Sluiten