Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

— Niets, moedertje. Ik amuseer mij hier met vrienden van mijn eigen leeftijd; voila tont!"

Op den terugweg kwamen allerlei vreemde gedachten in haar op. Dat was haar Poulet, haar eigen jongen niet meer. Voor den eersten keer had zij gemerkt, dat hij haar was ontgroeid; dat hij haar niet meer toebehoorde, maar dat hij zich op zijn eigen manier amuseerde, zonder zich om de drie oudjes thuis te bekommeren. Was dat haar zoon, haarklein kindje, dat zij hulpeloos in haar armen had gekoesterd, die groote, krachtige jonge man, die er een eigen wil op na hield?

In drie maanden kwam Paul slechts een enkelen keer bij zijn moeder en altijd had' hij haast om zoo spoedig mogelijk weer te vertrekken. Jeanne wist niet, wat te zeggen, en de baron troostte haar door telkens te herhalen:

— Laat hem; hij is twintig jaar, de jongen."

Eenige weken ra Pauls laatste bezoek verscheen een oude man op les Peuples, die naar „madame la vicomtesse" vroeg. Na veel plichtplegingen haalde hij een versleten portefeuille te voorschijn en vertelde met een sterk Duitsch accent:

— Ik heb een klein papiertje voor u."

Bij die woorden overhandigde hij Jeanne een vies, beduimeld papier. Zij las het eenige keeren over, keek den ouden Jood verbaasd aan en vroeg:

— Wat beteekent dat?"

— Dat zal ik u vertellen. Uw zoon heeft een beetje in geldverlegenheid gezeten en omdat ik wel wist, dat u een goede moeder bent, heb ik hem een paar gulden geleend."

Zij beefde.

— Maar waarom heeft hij het mijzelf niet gevraagd?" De woekeraar legde haar uit, dat het een speelschuld betrof,

die reeds den volgenden dag betaald moest worden, eh dat de jonge heer gecompromitteerd was geweest, zonder den kleinen dienst, dien hij hem graag had bewezen.

Jeanne wilde den baron roepen, maar het was haar onmogelijk, van haar stoel op te staan. Zij verzocht den

Sluiten