Geen zoekvraag opgegeven

Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

kcelen toon van zijn woorden den invloed dier vrouw, die baar eeuwige vijandin zou zijn.

Tijdens de lange, eenzame avonden werd overlegd, wat men te doen had om Paul te kunnen redden. Wat? Een reis naar Parijs? Waartoe zou het dienen?

De baron gaf den raad: — Laat hem" uitrazen; hij zal bij ons terug komen en zonder haar."

Troosteloos vloot het leven voort op het oude kasteel.

Jeanne en Lison bezochten, zonder dat de baron er iets van mocht weten, de kerk.

In langen tijd hoorden zij niets van Paul, totdat op een morgen een wanhopige brief kwam, die hen als met één slag verpletterde.

— Mijn arme moeder, ik ben verloren en mij blijft niets anders over dan de kogel, als u mij niet kunt helpen. Een speculatie, waarop al mijn hoop gevestigd was, is mislukt, en ik heb vijf-en-tachtigduizend francs noodig. Als ik. niet kan betalen, ben ik geruïneerd en ik herhaal, dat ik me liever voor den kop schiet, dan die schande te overleven. Ik zou misschien al zoover gekomen zijn, zonder de bemoedigende woorden en den steun van de vrouw, over wie ik nooit met u heb gesproken en die mijn Voorzienigheid is. Ik kus u teeder, mijn lief moedertje. Het is misschien voor eeuwig.

Paul."

Bundels brieven en documenten, die het schrijven vergezelden, gaven een duidelijke verklaring van de catastrophe.

De baron antwoordde per keerende post, dat er raad geschaft zou worden, en hij reisde naar Havre om verdere inlichtingen in te winnen. Hij nam een hypotheek op zijn landerijen en het gevraagde geld werd Paul gezonden.

Nu kwamen drie brieven vol dankbetuigingen, volteedere woordjes en beloften om heel gauw te komen.

Maar hij verscheen niet.

Een jaar later wilden Jeanne en de baron naar Parijs gaan

Sluiten