Geen zoekvraag opgegeven

Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

op!" Juist op het oogenblik, toen men de plek had bereikt, waar de pastoor stond, reed het rijtuigje in voilé vaart door een enorme modderplas, zoodat een golf slik den geestelijke van het hoofd tot de voeten bespatte.

Met een stralend gezicht keerde Rosalie zich om en lachend keek zij ernaar, hoe de pastoor met zijn grooten zakdoek over zijn soutane en kousen stond te wrijven.

Zij waren nauwelijks vijf minuten buiten het dorp toen Jeanne uitriep:

<— Wij hebben Massacre vergeten!"

Denis bracht zijn paard tot staan en liep terug om den hond te gaan halen, terwijl Rosalie den teugel van hem overnam.

Hij kwam terug met den ouden, blinden hond in zijn armen, die hij aan de voeten der beide vrouwen neerlegde.

m

Twee uur later hield het rijtuig stil voor een klein huis, dat midden in een boomgaard lag, aan den grooten weg. Wilde wingerd en clematis groeiden welig langs de muren en omrankten koket de ramen. Een kleine moestuin, keurig in langwerpige bedden ingedeeld, lag aan den zijkant en het geheel werd omgeven door een dichte beukenhaag, die de bezitting van de aangrenzende hoeve scheidde. Naar alle kanten had men een ruim uitzicht over de vlakten van Caux, waarin boerenhoeven, omgeven door zwaar geboomte, verspreid lagen.

Jeanne wilde eerst wat gaan rusten, maar uit angst, dat haar meesteres zich weer zou overgeven aan haar sombere gedachten, haalde Rosalie haar over om liever toe te zien op het plaatsen der meubelen.

Dit werk eischte veel tijd en overleg, maar Rosalie bereikte haar doel: Jeanne had dien dag geen gelegenheid om zich te verdiepen in haar zorgen en verdriet.

Sluiten