Geen zoekvraag opgegeven

Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

ik u meer meegeef, gaat mijnheer Paul er mee strijken." |

Op een Decembermorgen klommen zij in het rijtuigje van ] Denis Lecocq, die haar kwam afhalen om de beide vrouwen naar het station te brengen. Tot zoover wilde Rosalie haar I meesteres vergezellen.

Zij informeerden eerst naar den prijs van het plaatsbiljet, en toen de bagage behoorlijk was ingeschreven, stonden zij ] vol spanning te wachtten bij die lange, ijzeren strepen, waarlangs j elk oogenblik het wonderüjke gevaarte kon komen aanrollen. j

Ben verwijderd gefluit deed beiden vrouwen opkijken en j zij zagen een zwarte machine naderen en steeds grooter ! worden. Met donderend geraas reed het ding langs haar heen | en het trok een lange rij kleine, rollende huisjes achter zich aan. Toen een beambte een der deuren had geopend, nam Jeanne afscheid van Rosalie om zich daarbinnen te wagen.

Rosalie schreeuwde:

— Au revoir, madame! Goede reis!"

Een schel gefluit klonk en de heele reeks wagens begon zich voort te bewegen, eerst langzaam, toen vlugger, eindelijk met duizelingwekkende snelheid.

In den wagon, waarin Jeanne zich bevond, zaten een paar heeren te slapen. Zij keek naar buiten en zag de akkers, de . boomen en boerderijen, heéle dorpen zelfs, voorbij vliegen; het was haar, alsof zij in "een andere wereld leefde, een wereld, waarin zij niet thuis behoorde.

Eerst tegen den avond kwam de trein te Parijs aan.

Een besteller nam Jeanne's koffer en onhandig volgde zij den man door de^menschen-memgte, doodsbenauwd hem uit het oog te zullen verliezen.

In het hotel haastte zij zich, mee te deelen, dat zij een kennis was van notaris Roussel..

De eigenares vroeg:

— Wie is monsieur Roussel?" Verlegen antwoordde Jeanne:

■— Maar dat is immers de notaris van Goderville, die elk jaar bij u logeert."

Sluiten