Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

de overheersching van een der beide factoren, zal dus het nut of de schade der pauze moeten worden berekend; en het is dus zaak, het aantal en den duur der pauzes zóó te kiezen, dat het herstellingseffect heel groot, maar het onderbrekingseffect zoo gering mogelijk zij. Dat is echter makkelijker gezegd dan gedaan. Want hierbij komt heel wat kijken.

In het algemeen staan de beide gevolgen toch lijnrecht tegenover elkaar, hoe langer de pauze, des te grooter is het nuttige herstellingseffect, maar des te grooter is ook het schadelijk onderbrekingseffect.

Als wij echter rekening houden met de verschillende vermoeidheidsstadia is, met wat overleg, toch een groot herstellingseffect met een klein onderbrekingseffect te vereenigen.

Bij het zoeken hiernaar moet nu vooropstaan, dat er nooit een pauze mag worden toegestaan in het eerste en tweede stadium. Tijdens deze toch, is het schadelijke onderbrekingseffect altijd veel grooter dan het nuttige herstellingseffect. Dit behoeft geen nader betoog.

Zoodra echter het derde stadium intreedt, en dus de gifstoffen in het vermoeide lid niet spoedig genoeg meer worden afgevoerd, en derhalve een remming intreedt althans voor de fijnere bewegingen, en de kwaliteit daaronder begint te lijden, al gaat dan ook door een begin van overprikkeling de snelheid omhoog, is een korte pauze van 7, hoogstens 10 minuten,

Sluiten