Geen zoekvraag opgegeven

Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

niets anders is, dan de reeds lang bekende vermoeidheidskoorts, het laatste stadium!

Toch, ik zeide het reeds, staat er in zijn boekje menige goede raad, dien ik graag overneem van dezen man uit de praktijk.

Ten eerste maakt hij het fundamenteele onderscheid tusschen noodige en onnoodige vermoeidheid. Waar hij vooral nadruk op legt, en wat den lezer, die zich onze beschouwingen over de statische vermoeidheid nog herinnert, ook theoretisch allerbergijpelijkst is, dat zijn de zit1- en de rustgelegenheden. Zoodra 1 iemand er vermoeid begint uit te zien, zegt hij, en zelf behoefte heeft aan rust, moet hij mogen gaan rusten. „Time to rest when one needs it" en „A chair to rest in" zijn dan ook de twee eerste nummers op zijn program van den veldtocht tegen de vermoeidheid. En hij bepleit met goede reden dat hiervoor ligstoelen veel beter znn, dan banken of gewone stoelen, daar de liggende houding ons het spoedigst geheel en al restaureert. En in fabrieken, waar de vermoeidheid vooral de armen en handen treft, moet er zelfs bijzondere zorg aan hooge en gemakkelijk verstelbare armleuningen besteed worden; zoodat ieder altijd z'n eigen ruststoel heeft klaar staan: „A seat for each and every worker whether he needs it or not, this is the third slogan". Voor die oogenblikken van rust bepleit hij dan verder de inrichting van gezellige wacht- en rustkamers. Want ook hij wil, juist als de theorie het vraagt, meer pauzes

Sluiten