Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

als thans geschiedt. Zelfs de verlangens, die midden in de politieke zone liggen, die allen beweren te koesteren, z. a. sociale wetten, voorzieningen tegen de gevolgen van ouderdom, invaliditeit, ziekte, ongeval en werkloosheid, wat komt er van tot stand? Nadat in 1901, dus zeventien jaar geleden, de eerste en laatste sociale wet — de partieele ongevallenwet — werd aangenomen, is nog alleen het staatspensioen, dank zij een amendement waarvan niemadn draagwijdte en omvang had overzien, in werking getreden. Al het andere werd niet afgedaaa of bleef onuitgevoerd om allerlei redenen, direct verband houdend met de politiek op haar smalst. En sedert vijf jaren weet men, dat het staatspensioen een schromelijke onbillijkheid vertoont en, naar willekeurig getrokken grens, een deel der oude armen ervan wordt verstoken, zonder dat men erin geslaagd is daaraan iets te veranderen. Toch zou men, om alle debatten over de sociale wetgeving in de laatste zeventien jaar gehouden achter elkander te herhalen, ten minste alle dagen van een vol jaar noodig hebben.

Die toestand heeft ons volk reeds goeddeels beu gemaakt van I de politiek en heeft tot een begin van verderf gevoerd. Door den j tragen gang van zaken konden dg partijen en hare propagandisten zich te buiten gaan aan beloften, waarvan toch niets tot stand kon worden gebracht. Het woord „democratisch" deed bij allen opgeld, maar men behoefde het over zijn democratische toezeggingen niet verder eens te worden dan derzelver formuleering in een verkiezingsprogram vereischt. Onverantwoordelijke propagandisten, eerzuchtig of bezoldigd, waaien op den wind hunner beloften naar boven. De gevolgen, zaken als die van de heeren DB ! Jong en Van Best, zijn niet uitgebleven.

De democratie, die wij gekregen hebben, is er een met luide stem en lamme beenen en een groep als bv. de vrij-liberalen, die slechts grommend en remmend zich liet meetrekken door de partijen, waarmede zij nu eenmaal officieele of officieuze concentraties placht te vormen, ontleende haar stille kracht aan de stagnatie op wetgevend gebied. Zoo eene conservatieve partij slechts in staat mag worden geacht het tempo der maatschappelijke verjonging te vertragen, dan is het geen wonder, dat zij hier te lande ontbreekt. De „democraten" namen haar het werk uit handen.

Onze politieke partijen hebben zich blind gestaard oppakkende formules, zonder te begrijpen dat om inderdaad „democratisch" te werken, nog iets anders noodig is dan te dingen naar kiezersgunst.

Sluiten