Geen zoekvraag opgegeven

Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

een onzijdige bescherming voor Duitschland een basis voor een vijandige groote mogendheid zou worden, zou Duitschland gedwongen worden den regel op te volgen: Schiet het eerst!

En juist nu is er een gevaar aanwezig, een gevaar van de zijde van Duitschland. Dit kan door zijn talrijke vijanden zóó in druk komen, dat het op sommige punten moet toegeven. Het zou mogelijk zijn, dat het zich niet in staat zou zien zijn positie te handhaven zonder een afzonderlijken vrede met Rusland, en dat het bij de vredesonderhandelingen den Noorschen scheidsmuur tusschen de Entente-vrienden niet zou kunnen redden. Dan is Zweden in het noorden door de Russische vuist bedreigd. Men zal zich misschien herinneren, welke richting de Zweedsche politiek in verschillende beraadslagingen voor dit geval als noodzakelijk heeft erkend: Zweden kan zich niet rustig in een afgrond laten drukken. Rukt Rusland dichter naar den Atlantischen Oceaan, dan moet Zweden dat ook doen. Het heeft vroeger eens Drontheim's leen bezeten. Met Rusland in het noorden, zou Zweden gedwongen zijn, zijn eigen levensstrijd om een nog grooter gebiedsvermeerdering in het noordwesten te strijden. Men spreke slechts met eenige Zweedsche

politici en militairen over deze vraag onder vier oogen. Zij zullen

vermoedelijk allen — en zeker terecht — verklaren, dat Zweden niets liever wenscht dan dat Noorwegen ongedeerd verder moge bestaan en zich zelf zoo goed mogelijk beschermen. Komt het echter zóó ver, dat Noorwegen voor een verlies van het een of ander gedeelte komt te staan, dan zal Zweden zich weren — niet tegen Noorwegen, maar tegen den gemeenschappelijken vijand door zichzelf de betere strategische positie voor de toekomst te scheppen, die een uitbreiding naar den Atlantischen Oceaan toe aan Zweden zou geven. Deze uitbreiding moet-ook Duitschland in een dergelijk geval eischen, ten einde in een Zweedschen bondgenoot een tegenwicht tegen Rusland te hebben, terwijl het bovendien zelf een geschikt stuk moet zien te krijgen! b.v. een marinestation in Kristiansand of Stavanger. De geschiedenis van de verdeeling van Polen zal wel niet het laatste voorbeeld blijven van een staat met een zwakke politiek, die geëlimineerd wordt. — Ligt echter Duitschland ten zuiden en ten noorden van Denemarken, dan zou het niet ondenkbaar zijn, dat het Duitschland verleidelijk toescheen zijn bezittingen in beteren samenhang te brengen. Wij zullen ons niet ophouden met moreele beschouwingen in dit verband. De politiek der noordelijke staten heeft — evenals die der andere staten — rekening te houden met feiten eh waarschijnlijkheden — niet alleen bij de aangelegenheden van anderen, maar ook bij die van haar zelf.

Denemarken kan slechts op één wijze aan dit lot ontkomen: als de beide Engeisch-Russische, „broeders in oorlog en broeders in vrede", zoo als de „Times" en andere Engeisch-Russische bladen de nog voor korten tijd zoo bittere vijanden en thans zoo dierbare vrienden gelieven te noemen, deii Scandinavischen scheidsmuur tusschen elkander niet omver kunnen halen. Het is dus in Denemarken's eigen belang, dat het zich zoo dicht mogelijk aansluit bij de andere noordelijke landen. Het lot van het Scandinavische schiereiland beslist ook over

Sluiten