Geen zoekvraag opgegeven

Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

artikel niet limitatief, dan eischt het de toestemming der Kamers in al die gevallen waar een maatregel van wetgeving noodig is; maar de vraag of de woorden „n'ont effet" enz. de werking der tractaten ook tegenover het buitenland of slechts tegenover de burgers regelen, schijnt in België nauwelijks te zijn gedaan 1)/'

40. De toestemming van het Parlement is altijd gegeven in den vorm van een wet, bekrachtigd en uitgevaardigd door den Koning. In den regel bevat die wet slechts één artikel vermeldende dat het verdrag „sortira son plein et entier effet", terwijl de tekst van het verdrag bij die wet wordt gevoegd 2). Vóór 1891 had de uitwisseling der ratificatieoorkonden plaats vóór de goedkeuring der Kamers, maar sedert dat jaar gaat de wet aan de ratificatie vooraf 3).

41. Michon vermeldt dat in België wordt aangenomen dat een amendement op het bedoeld wetsvoorstel mogelijk is na het sluiten van het tractaat; een zoodanig amendement zou zijn „un mandat impératif donné au pouvoir exécutif pour les négociations qu'il doit reprendre". Deze methode van behandeling laat aan de Regeering veel minder vrijheid bij die nieuwe onderhandelingen dan de in de reglementen der Fransche Kamers voorgeschreven verdaging met aanwijzing van de artikelen waartegen bezwaren bestaan: De Fransche Regeering heeft te bepalen hoe die bezwaren kunnen worden opgelost, de Belgische moet zich aan het amendement houden 4).

ITALIË. /

42. Artikel. 5 der Grondwet houdt o.m. in: „Aan den Koning alleen behoort de uitvoerende macht. Hij .... sluit verdragen.

Verdragen die financiëele verplichtingen zouden inhouden, of een wijziging van het grondgebied zouden ten gevolge hebben, zullen geen werking hebben „dan na de goedkeuring der Kamers."

Deze bepalingen zijn ontleend aan de Belgische grondwet. De opsomming van de verdragen die parlementaire goedkeuring behoeven wijkt af van de Belgische, maar is niet duidelijker. Vandaar dat ook in Italië niet vaststaat welke verdragen parlementaire goedkeuring noodig hebben en wat de beteekenis dier goedkeuring is. De practijk beweegt zich in de richting van goedkeuring van de verdragen die onderwerpen van wetgeving regelen: aan het Parlement worden die verdragen ter goedkeuring

1) Michon, pag. 347—354.

2) Michon, pag. 354.

3) Michon, pag. 357/358. Crandall, pag. 187 vermeldt, dat de Koning vroeger met sanctie van de wet wachtte tot na de uitwisseling der ratificatie oorkonden, omdat de goedkeuring van de Kamers in de eerste plaats dient om aan het tractaat werking te geven, niet om tot ratificatie te machtigen.

4) Michon, pag. 354—357,

Sluiten