Geen zoekvraag opgegeven

Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

vat; als de linkerzijde eerlijk zal erkennen, dat de moderne staat geen roeping heeft om met zijn machtsmiddelen in te grijpen in de geestelijke ontwikkeling des volks en zijn cultuurtaak heeft te verrichten, zonder aan het geestelijk leven der natie geweld aan te doen en dus slechts te zorgen heeft dat allen, die niet den staat zeiven bedreigen, gelijke rechten genieten; als de linkerzijde aanvaard heeft de volle vrijheid niet alléén in theorie, maar ook aan allen dezelfde rechten waarborgt op het gebied van de religie in zake onderwijs en kerk; — ja, dan geloof ik, dat de hedendaagsche Anti-Revolutionaire Partij haar functie in zooverre heeft gehad, dat zij een andere taak zal verkrijgen."

Visscher is een voorman van het Gereformeerd Schoolverband. Maar hier is hij zuiver liberaal, niet in de beteekenis van de vrijzinnigheid op z'n smalst, maar zooals b.v. Cort van der Linden. Want de conditio sine qua non van het hier gestelde ideaal is de ultra-neutrale Staat, zoodat zelfs van een Christelijke sociale wetgeving geen sprake meer is. En nu zeg ik wel: Van school en kerk hands-off opperbest. Maar zoo doet zich dat tweede probleem aan ons niet voor. De Staat zit zoo diep met al de vezelen van zijn bestaan aan het geestelijk leven van het volk vast. Gevangenissen, tuchtscholen, opvoedingsgestichten, kerken, universiteiten, hospitalen, krankzinnigengestichten, lagere- en middelbare scholen enz. En al beperken wij, zeer terecht, zijn bemoeienis tot een minimum en al dragen wij zoover mogelijk die bemoeienis over, de roeping der overheid redeneert ge niet weg en de verantwoordelijkheid dier overheid is een feit, een feit, omdat geschraagd moet worden door haar veel, dat op zich zelf volle potentie tot ontwikkeling mist. En dan zeg ik: Als wij Christelijke politiek voeren om een in wezen Christelijke wetgeving te krijgen, dan is de onafwijsbare consequentie een Christelijke overheidsadministratie.

We komen hier op het terrein, waar helaas te veel concessies gedaan zijn. Maar ik weiger de lijn der concessies als de hoofdrichting te aanvaarden. Een Christelijke Staat, die zich Christelijk onthoudt van zaken, die hem niet aangaan, maar zich Christelijk bemoeit met de zaken, die hem wel, en mis-

Sluiten