Geen zoekvraag opgegeven

Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

nog abstrakties zeggen, en dat het individueele, dat we toch eigenlijk bedoelen mee te deelen, pas zijn stempel van volledige waarheid krijgt, als die abstrakt beteekenende woordgeluiden worden gedragen op kontrasten-rhythme, dat niet dan de redundantie is van de golvende fasen in ons diepinnigste gemoed. Want dat rhythme dus is geen abstraktie meer, het is de individueele gemoedsbeweging zelf als het ware, die overstroomt in ons woordgeluid.

Ja, inderdaad. Geen individueele dichtkunst of proza van waarde, zonder klank-expressie.

Lezers, bijna al degenen onder u, die niet onvoorwaardelijk met onze nieuwe dichtschool zijt ingenomen, hebt dit tot nog toe ongetwijfeld een overdrijving gevonden. En daar hadt u van uw standpunt volkomen gelijk in. Gelijk u toch de juist voorgedragen stelling tot nu toe hebt verstaan, en bijna hebt moeten verstaan, is ze een overdrijving. Maar in den zin dien ik bedoelde, is ze het niet. Alleen is dat niet uwe schuld, en ook niet mijne schuld, maar de schuld van onze nieuwe dichters zelf, die u met hun groote woorden, waarin ze het nu eens zouden definieeren, zoo'n akelig eenzijdig opvattinkje van klank-expressie moeten bijgebracht hebben, dat als u van psychologische aesthetika geen bizonder werk gemaakt hebt, of van huis uit niet hyperfijn voor dit subtiele taalgebruik waart aangelegd, ze u misschien voor goed een afkeer hebben bezorgd van dien schijnbaar zinledigen modeterm, en gij misschien zelfs niet zonder eenig gevaar voor uw gemoedsrust, ook dit woord in den titel van mijn studie hebt aangetroffen.

Klank-expressie dan zit 'em maar voor een héél klein gedeelte in het herhalen en allittereeren van een telkens bevoorrechten klank, waar b.v. Albert Verwey het altijd zoo goed als uitsluitend in gezocht heeft.

Neen, klank-expressie is rhythme en muziek.

Sluiten