Geen zoekvraag opgegeven

Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

engere toongrenzen bepalen, terwijl het dramatisch losbreken der hartstochten de grootste sprongen waagt.

Zoo antwoordt de sterk ontroerde José aan Carmen met een tragische sext omhoog:

Men zie verder hoe verschillend in Manon Lescaut, acte I, Desgrieux en Lescaut denzelfden brief lezen, vooral de woorden : „Comme 1'oiseau qui suit en tous lieux le printemps". De eene is sterk bewogen, de andere doodkalm.

Maar het rijkste voorbeeld hiervan vinden wij met Combarieu in de opbodscène van La dame blanche. Vier personen zijn aan 't woord : de griffier Mac-Irton, man van de wet, koud als een steen. Dan Gaveston en G. Brown die elkaar met klimmenden hartstocht het landgoed betwister. Eindelijk de meest bewogene van allen, de inzet: Anna zelf. Welnu, als wij nu de intervallen van elk der sprekers nagaan, dan komt ieders muzikale toonbeweging volkomen met zijn graad van ontroering overeen, en ziet nu zelf in de partituur na, hoe na den kouden inzet van den griffier de twee bieders elkander met getallen en intervallen overtroeven, tot ten slotte Anna zelf met een ontzaglijke toonbeweging Georges Brown tot 't hoogste bod aanzet, 't Zelfde zien wij in de Damnation de Faust :

Sluiten