Geen zoekvraag opgegeven

Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

king met haar uitersten van onwetendheid en hooge intellectueele ontwikkeling, zal de straffe centralisatie der Duitsche organisatie, die blijkbaar tot niets goeds geleid heeft, zich moeten omzetten in een meer elastische federatie die het individu en dé gemeenschap elk op hun rechte waarde zal weten te schatten. Men hoort dan ook reeds algemeen spreken van een federatieve republiek als de aangewezen vorm voor het nieuwe bestuur. Zeer zeker zal op dezen grondslag van federatie het vrijheidsideaal der volkeren eerder te benaderen zijn dan door de mechanische centralisatie der Duitsche sociaal-demokratie, die inderdaad gebleken is in haar wezen verre van vreemd te zijn aan het militaristisch imperialisme, waarin zij althans voor een deel, bezig is te verdwijnen.

Hierom, hoe zelfstandiger het jonge Rusland, „van vreemde smetten vrij", zich weet te handhaven, hoe beter. Noch de sociaalimperialisten van Duitschland, noch die der geallieerden kunnen zijn ontwikkeling iets anders dan schade berokkenen.

Wat nu de conferentie van Stockholm' betreft, die in het derde oorlogsjaar, reageerertd op het signaal door Rusland gegeven, een beweging opriep tot het herstel der Internationale, en tot den strijd voor een algemeenen vrede zoo spoedig mogelijk op de basis van wederzijdsche onderhandeling, ook in deze conferentie kan de Russische invloed een factor worden van de grootste beteekenis. Alleen stuit men hier op een gevaar niet minder groot, dan dat der intrigues der oorlog-voerende partijen, nl. op de innerlijke verdeeldheid in de socialistische partijen zelf, die niet anders is als een gevolg van de worsteling om zich zelve, die de moderne menschheid in materiëelen, maar vooral ook in geestelijken zin heeft door te maken en die de tragiek is van haar in tegenstellingen zich voltrekkende wordings-geschiedenis. Dit tragische in ons heden geldt voor individu en maatschappij' beiden.

Het eerste, bet tragische in het individu van den modernen tijd, het passiedrama zijner bewustwording, is tot dusver door de socialisten, zoowel als door de feministen en andere vrijheidsbewegingen veel te licht geteld in de periode, die den oorlog vooraf ging.

Ik spreek hier van het feminisme, van de vrouwen-beweging, die, evenals de arbeidersbeweging in den modernen tijd den strijd om bevrijding praktisch vol ijver ondernam.

Sluiten