Geen zoekvraag opgegeven

Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

De Centralen, en vooral Duitschland, waarover het toch als heerscher over dïe groep, in de eerste plaats gaat, overtreffen in dit opzicht elke slechte verwachting, die men van hun achterlijk absolutisme te voren reeds had. Er blijken daar ras-eigenschappen en een eeuwenlange militaire dressuur, ondanks alle wetenschappelijke geleerdheid en bestudeerde sociale organisatie, de ontvoogding en de ontknechting, de bewustwording van het volk en de meesten hunner leiders in den weg te staan.

Echter is het bij de Geallieerden, ondanks al hun betuigingen, gehypnotiseerd als zij zijn door hun chauvinisme en oorlogswaan, niet veel beter gesteld. Hun democratische bewustwording schiet blijkbaar eveneens te kort waar zij zich bemoeien het jonge Rusland hun imperialistische voorschriften op te dringen.

Als bijvoorbeeld een minister van arbeid, John Hodge, onder luide toejuiching, zegt dat hij „een rilling van fierheid gevoelt zoon te zijn van zulk een groot rijk", als het Britsche keizerrijk inderdaad is, dan is het met de revolutionnaire bewustwording van dezen leider der arbeiders nog treurig gesteld.

En het is helaas niet alleen de gele pers, die een dergelijke gezindheid, ten koste van de werkelijke belangen van het Engelsche volk, aanhitst. Zelfs een weekblad als „The Statesman" is voor dit imperialistisch chauvinisme bezweken. Wie dit blad van Sydney Wébb en zijn vrouw sedert zijn eerste verschijnen gelezen heeft, bekruipt een gevoel van bittere teleurstelling, wanneer hij ten slotte gewaarwordt, hoe in dezen „Nieuwen Staatsman" de „Oude Staatsman" herleeft, om in dien meest bedriegelüken vorm van pseudo-socialisme, het staats-socialisme, inderdaad den imperalistischen staat met volle zeilen binnen te halen. Sydney Webb en zijn begaafde vrouw, Beatrice Potter, die beiden in menig opzicht voortreffelijk werk hebben geleverd in sociale statistiek, werden door hun in den grond dorre, mechanische wereldbeschouwing een gemakkelijken prooi van het Britsch oorlogs-chauvinisme. Met de beste sociale bedoelingen bezield, gelukte het hun niet het nieuwimperialisme van zich af te houden, dat juist door vele hunner landgeneoten, de revohitionnair-intellektueelen en radikaal-pacifisten sedert jaren hardnekkig bestreden wordt. Op deze wijze hebben de Fabians hun motto „wanneer die tijd daar is (de tijd n.1. eener sociale omwenteling), moet de slag geleverd worden" ver-

Sluiten