Geen zoekvraag opgegeven

Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

De bereiking van dit niveau heeft geleid tot zeer verschillende uitingen van de eeuwigheidsbehoefte. Uit de zeer groote verscheidenheid der menschelijke gevoelens in dit opzicht vloeit een zeer verschillende deelname voort van den enkeling aan de plichten der voortplanting.

De een neemt even weinig deel aan de voortplanting als aan de ontwikkeling der menschheid, hetzij vrijwillig alléén genietende van het eindig bestaan, hetzij daartoe tegen zijn wil veroordeeld.

Een ander zoekt het zijne bij te dragen tot de onsterfelijkheid door op de hoogte zijner eenzaamheid aan de ontwikkeling van het gansche menschdom te werken door het scheppen van waardevolle cultuurmonumenten.

Velen zijn er ook, die den verantwoordelijken stap der voortplanting doen om vervolgens zich aan de daardoor op zich genomen verantwoordelijkheid te onttrekken — op de meest onontkoombare verplichtingen na. Tot deze ontrouwen moet zoowel de vader, die zich om echtgenoote noch kind bekommert, als de moeder gerekend worden, welke haar kind niet zelf voedt, hoewel ze daartoe instaat is.

Slechts weinigen rekenen het zich tot een plicht zoolang en zooveel mogelijk het hunne bij te dragen tot vereeuwiging hunner menschentaak. En daar niemand er iets voor voelt het eeuwigheidsbegrip, zooals dat door de menschheid geconstrueerd is, te verliezen, zoo neemt hij of zij, die de huwelijksplichten schuwt of vliedt, er maar al te spoedig genoegen mee, wanneer hij (zij) zijn (haar) deel door anderen gedragen ziet.

Vandaar de hooge eischen, welke in het belang van het algemeen welzijn zoowel aan de liefde, die niet tot vervulling van haar hoogste roeping gekomen is, alsook aan de gemeenschap met haar *ucht tot zelfbehoud gesteld worden.

Er zijn twee wegen, welke tot onsterfelijkheid leiden.

Hoe meer waardevolle cultuurmomenten de ouders als vorming in zich opnemen, des te meer kunnen zij van het geerfde en daarbij verworvene langs den weg der 219

Sluiten